Wednesday, July 18, 2018

നയാപൈസ

"നയാപൈസയില്ല കൈയിലൊരു നയാപൈസയില്ല
നഞ്ചുവാങ്ങിത്തിന്നാൻപോലും നയാപൈസയില്ല....".കഴിഞ്ഞൊരുദിവസം ടിവി  ചാനലുകൾ മാറ്റിമാറ്റിനോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ്‌ വളരെപ്പഴയ  ഈ പാട്ടുകേട്ടത്.
ഈ പാട്ടുകേൾക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഞാനോർക്കാറുണ്ട് എന്താണീ 'നയാപൈസ' എന്ന്.  അപ്പോൾപിന്നെ  'ജുനാപൈസ'യോ 'പുരാനാപൈസ'യോ   ഒക്കെ ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതല്ലേ..വെറുതെ ഗൂഗിളിൽ ഒന്ന് അന്വേഷണം നടത്തിനോക്കാമെന്നു കരുതി. വെറുതെയൊരു കൗതുകം .
നയാപൈസയുടെ ചരിത്രമാരംഭിക്കുന്നത് 1957 ഏപ്രിൽ 1 )൦തീയതിയാണ്. അന്നാണ് ആദ്യമായി നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ഒരുനയാപൈസ നിലവിൽവന്നത്. അതായത് ഒരു രൂപയുടെ നൂറിലൊരംശം മൂല്യമുള്ള നാണയം. അതിനുമുമ്പ് , അതായത് 1835 മുതൽ 1957 വരെ പതിനാറ് അണ ചേർന്നതായിരുന്നു ഒരു രൂപ  (ഉറുപ്പിക) .  12 പൈ (ചില്ലി എന്നും ഇതിനെ വിളിച്ചിരുന്നു.) കൂടിയതായിരുന്നു ഒരണ. അതായത് ഒരു രൂപ എന്നാൽ 16 അണ,64 പൈസ അല്ലെങ്കിൽ 192 പൈ ആയാണ് വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഇന്ന് നമ്മൾ രൂപ, പൈസ എന്നെഴുതുന്നതിനുപരം   അക്കാലത്തെ കണക്കുപുസ്തകങ്ങളിൽ  ക.ണ.പ. (ഉറുപ്പിക, അണ, പൈ)എന്നാണ് എഴുതിപ്പോന്നിരുന്നത്. 1955 ൽ ഈ നാണയവ്യവസ്ഥിതിക്ക്‌ മാറ്റം വരുത്തി ഇന്ത്യയിൽ മെട്രിൿ നാണയ വ്യവസ്ഥ സ്വീകരിക്കാൻ തീരുമാനമെടുത്തു. 1957 ഏപ്രിൽ ഒന്നിന് അതു നടപ്പിൽവരുത്തുകയും ചെയ്തു. അതോടെ അണ കാലഹരണപ്പെട്ടു. 8 അണ ഇന്നത്തെ 50 പൈസയായും, 4 അണ ഇന്നത്തെ 25 പൈസയായും കണക്കാക്കാം.
(നാലു കാശ് ഒരു പൈസയും പത്ത് പൈസ ഒരു പണവും അഞ്ച് പണം ഒരു ഉറുപ്പികയും ആയി ഒരു നാണയവ്യവസ്ഥയും ഉണ്ടായിരുന്നു.)
പുതുതായി നിലവിൽവന്ന നാണയമായതുകൊണ്ടാണ് ഒരുപൈസയെ 'നയാപൈസ' എന്ന് വിളിച്ചുതുടങ്ങിയത്. പക്ഷേ  1964  ജൂൺ 1 ആയപ്പോഴേക്കും 'നയാ' എടുത്തുമാറ്റപ്പെട്ടു, വെറും 'പൈസ' ആയി .  എങ്കിലും വാമൊഴിയിൽ ഇപ്പോഴും നയാപൈസ എന്ന പ്രയോഗം ചിലരെങ്കിലും നിലനിർത്തുന്നുണ്ടെന്നു  തോന്നുന്നു. 'ഒരുപൈസപോലും കൈയിലില്ല' എന്നതിനു പകരം  'നയാപൈസ കൈയിലില്ല' എന്നു പറയുന്നതു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇന്നങ്ങനെ  പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമൊന്നുമില്ല. കാരണം ഇന്നീ നയാപൈസ നിലവിലില്ല  എന്നതുതന്നെ. 2011 ജൂൺ 30 നു ഈ നാണയം പ്രചാരത്തിൽനിന്നു പിൻവലിക്കപ്പെട്ടു. (മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന  രണ്ടുപൈസ, മൂന്നുപൈസ, അഞ്ചുപൈസ നാണയങ്ങളും ഇന്നു നിലവിലില്ല.)  

Friday, July 13, 2018

മൗസ്മായ് ഗുഹ

തായ്‌ലൻഡിലെ ഗുഹയിലകപ്പെട്ട കുട്ടികളെയും അവരുടെ പരിശീലകനെയും പതിനെട്ടു ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം പുറത്തെത്തിച്ചതു തെല്ലത്ഭുതത്തോടെയല്ലാതെ ഓർമ്മിക്കാനാവുന്നില്ല. കൂരിരുട്ടിൽനിന്ന് ഒരുതരിവെളിച്ചത്തിലേക്കു   മടങ്ങിപ്പോകാമെന്നുള്ള ആശയുമായി പതിനെട്ടു ദിനരാത്രങ്ങൾ കഴിച്ചുകൂട്ടിയ കുട്ടികളും അവരുടെ കോച്ചും ഈ ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ പ്രാർത്ഥനയിൽ നിറഞ്ഞതു ഒരു ചെറിയകാര്യമല്ല.    ആ ദിനങ്ങളിൽ   ആ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കൾ അനുഭവിച്ച മാനസികസംഘർഷം എത്ര തീവ്രമായിരിക്കും!  ഒടുവിൽ തങ്ങളുടെ പൊന്നോമനകളെ തിരികെക്കിട്ടിയപ്പോൾ അവരനുഭവിച്ച ആനന്ദം എത്ര വലുതായിരിക്കും. എങ്കിലും ഒരുദുഃഖം അവിടെയും ബാക്കിനിൽക്കുകയാണ് - രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിനിടയിൽ ജീവൻപൊലിഞ്ഞ നേവി ഉദ്യോഗസ്ഥൻ സമാൻ ഗുനാൻ. ഏതൊരാനന്ദവും പൂർണ്ണമല്ല എന്നു  വീണ്ടും കാലം നമ്മെ   ഓർമ്മപ്പെടുത്തുകയാണ്.

 ഇത്രനീളമുള്ള, ഇടുങ്ങിയ ഗുഹ, ഇടയ്ക്കൊക്കെ ടിവി വാർത്തകൾക്കിടയിൽ കാണുമ്പോൾ പത്തുവർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്  'മൗസ്മായ്  ഗുഹ'യിൽ കയറിയ ഓർമ്മ മനസ്സിലെത്തി.
മേഘാലയ സംസ്ഥാനത്തെ  ചിറാപ്പുഞ്ചിയിലാണ്  മൗസ്മായ്  ഗുഹ. ഇപ്പോൾ ചിറാപ്പുഞ്ചി അറിയപ്പെടുന്നത് പരമ്പരാഗത നാമമായ സൊഹ്റ എന്നാണ്.  വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ്, ലോകത്തേറ്റവും കൂടുതൽ മഴ ലഭിക്കുന്ന സ്ഥലം എന്ന ഖ്യാതിയുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലം കൂടിയാണു ചിറാപ്പുഞ്ചി. (ഇപ്പോൾ ആ സ്ഥാനം മേഘാലയയിലെത്തന്നെ  മൗസിൻറാം എന്ന സ്ഥലത്തിനാണ്.) പേരന്വയിപ്പിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ മേഘാലയ, മേഘങ്ങളുടെ ആലയം തന്നെയാണ്. എല്ലായ്‌പോഴും മേഘാലയയുടെ ആകാശത്തു മേഘങ്ങൾ പറന്നുകളിക്കുന്നുണ്ടാകും.

അസമിലെ  ഗുവാഹാട്ടിയിൽ നിന്നു റോഡുമാർഗ്ഗമാണ് മേഘാലയയുടെ തലസ്ഥാനമായ   ഷില്ലോങ്ങിലെത്തിയത്.  നൂറുകിലോമീറ്ററോളം ദൂരമുണ്ട്. മേഘാലയയുടെ  ഗ്രാമങ്ങളെയൊക്കെ കണ്ടറിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള യാത്ര വളരെ രസകരമാണ്. മലനിരകൾ നിറഞ്ഞ പ്രദേശം.  ഇടയ്ക്കിടെ ചെറിയ കവലകളും  ഗ്രാമങ്ങളും കൃഷിസ്ഥലങ്ങളും ഒക്കെയുള്ള കുന്നിൻചെരിവുകളിലൂടെയാണ് ആ  യാത്ര മുന്നേറുന്നത്. മരംകൊണ്ടുള്ള വീടുകൾ പലതും തൂണുകളിൽ ഉയർത്തിനിർത്തിയവയാവും . പൊതുവേ ഉയരം കുറവാണു വീടുകൾക്ക്. അവിടുത്തെ ആളുകൾക്കും ഉയരക്കുറവാണ് .പലയിടത്തും ക്രിസ്ത്യൻ പള്ളികളും കാണാം. ( മേഘാലയയിലെ ജനങ്ങളിൽ മുക്കാൽഭാഗവും ക്രിസ്തുമതക്കാരാണ് ) . വഴിയരുകിൽ കൃഷിസ്ഥലത്തുനിന്നെടുത്തുകൊണ്ടുവരുന്ന പഴങ്ങളും പച്ചക്കറികളുമൊക്കെ വിൽക്കാൻ വെച്ചിരിക്കുന്നതുകാണാം.  കച്ചവടസ്ഥലങ്ങളിലൊക്കെ സ്ത്രീകളാണ് ജോലിയെടുക്കുന്നത്. പൊതുവെ, ഇന്ത്യയുടെ വടക്കുകിഴക്കേ ഭാഗങ്ങളിലേക്കു പോയാൽ എല്ലാ ജോലികളും സ്‌ത്രീകളാണു ചെയ്യുന്നത്. പുരുഷന്മാർ കടത്തിണ്ണകളിലൊക്കെയിരുന്നു വെറുതെ സമയം കൊല്ലുന്നതുകാണാം. മലഞ്ചെരുവുകളിലൂടെയുള്ള യാത്രയായതുകൊണ്ട്  മൂന്നുമണിക്കൂറിലധികം സമയമെടുക്കും  ഷില്ലോങ്ങിലെത്താൻ.


ഷില്ലോങ്ങ്,  മേഘാലയ സംസ്ഥാനരൂപവത്കരണത്തിനു മുൻപേ, 1972-വരെ അസമിന്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്നു. ഈസ്റ്റ് ഖാസി ഹിൽസ് ജില്ലയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഷില്ലോങ്ങിലാണ്‌   ഭാരതീയ വായുസേനയുടെ ഈസ്റ്റേൺ ഏയർ കമാന്റ്  സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. കൂടാതെ അസം റൈഫിൾസിന്റെ ആസ്ഥനവും ഗൂർഖ റെജിമെന്റിന്റെ പരിശീലനകേന്ദ്രവും ഇവിടെയാണ്‌. വടക്കുകിഴക്കൻ ഭാഗത്തെ പ്രധാനവിദ്യാഭ്യാസകേന്ദ്രവും കൂടിയാണു ഷില്ലോങ്ങ്. ഐ ഐ എം , എൻ ഐ എഫ് ടി , മുതലായ പ്രമുഖ വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങളൊക്കെയുണ്ടിവിടെ.
വളരെ വൃത്തിയായും ഭംഗിയായും സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നൊരു നഗരമാണ് ഷില്ലോങ്ങ്. പൂച്ചെടികളും അലങ്കാരസസ്യങ്ങളുമൊക്കെ നഗരത്തിന്റെ മനോഹാരിതക്കു മാറ്റുകൂട്ടി എല്ലായിടത്തും പരിലസിക്കുന്ന കാഴ്ച എത്ര ചേതോഹരം! അന്തരീക്ഷമലിനീകരണവും താരതമ്യേന വളരെക്കുറവാണിവിടെ.
 പ്രസിദ്ധമായ ഷില്ലോങ്ങ് പീക് , മ്യൂസിയം, പള്ളികൾ, ബുദ്ധക്ഷേത്രം, അയർഫോഴ്‌സ്‌ മ്യൂസിയം, ലേഡി ഹൈദർ പാർക്ക് , ബട്ടർഫ്‌ളൈ മ്യൂസിയം മുതലായ ഒരുപാടു  കാഴ്ചകൾ ഷില്ലോങ് നഗരത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിത്തന്നെയുണ്ട്. സൈനികവിഭാഗവുമായി വളരെ ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന  നഗരമായതുകൊണ്ടു അതിനോടനുബന്ധിച്ച കാഴ്ചകളും സഞ്ചാരികളെക്കാത്തിരിക്കുന്നു.         

 വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾക്കു പുകൾപെറ്റ സംസ്ഥാനമാണ് മേഘാലയ. ഷില്ലോങ്ങിനടുത്തായും ധാരാളം വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ വിനോദസഞ്ചാരികൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവയാണ്. അതിലൊന്നാണ്  എലിഫന്റ് ഫോൾസ് .  ഷില്ലോങ്ങ് പീക്കിനടുത്തായാണ് ഈ വെള്ളച്ചാട്ടം . മുകളിൽനിന്നുറവപൊട്ടിയൊഴുകുന്ന ഒരരുവി താഴേക്കു   പതിക്കുന്നതാണീ വെള്ളച്ചാട്ടം. ടിക്കറ്റെടുത്തുവേണം കാഴ്ചകളിലേക്കിറങ്ങാൻ.  മൂന്നുതട്ടുകളിലായാണ് ജലപാതം. മുകളിൽനിന്നു താഴേക്കിറങ്ങാൻ പടിക്കെട്ടുകളുണ്ട്. കുത്തനെയുള്ള ഇറക്കമായതുകൊണ്ടു വളരെ അപകടംപിടിച്ചതാണ് ഈ പടിക്കെട്ടുകളിലൂടയുള്ള നടത്തം.മൂന്നുതട്ടുകളിലുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടമെന്നർത്ഥം വരുന്ന, വായിൽക്കൊള്ളാത്തൊരു പേരാണ് അതിനു തദ്ദേശഭാഷയിലുള്ളത്. (Ka Kshaid Lai Pateng Khohsiew) . ബ്രിട്ടീഷ്കാർ ഇന്ത്യയിലുള്ളപ്പോഴിട്ട പേരാണ് എലഫന്റ് ഫോൾസ് എന്ന്.  ആനയുടെ രൂപമുള്ള വലിയൊരു കറുത്ത പാറ  അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്രെ. പക്ഷേ എപ്പോഴോ ഉണ്ടായൊരു ഭുകമ്പത്തിൽ ആ പാറയ്ക്കു നാശം സംഭവിച്ചു. എങ്കിലും ഇപ്പോഴും പേരു മാറിയിട്ടില്ല. താഴേക്കിറങ്ങുന്നവഴി, മരങ്ങൾക്കും വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾക്കുമിടയിലൂടെ  ആദ്യത്തേതും രണ്ടാമത്തേതും വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ കാണാം. അടുത്തുപോകാൻ കഴിയില്ല.  മൂന്നാമത്തെ തട്ടിലുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടമാണ് ഏറ്റവും ഉയരമുള്ളത്. അവിടെ എത്താനാണ് പടിക്കെട്ടുകൾ. മനോഹരമായ കാഴ്ചയാണ്. ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ യാത്രികരുടെ നല്ല തിരക്കാണവിടെ. പാൽനുരപതച്ചൊഴുകിയെത്തുന്ന അരുവി കറുത്തപാറക്കെട്ടുകളിലൂടെ ഒഴുകിപ്പരക്കുന്ന താഴ്‌വാരം. ആനയുടെ രൂപമല്ലെങ്കിലും അവിടുത്തെ കറുത്തപാറകൾക്കുമുണ്ട് വിവരിക്കാനാവാത്തൊരു വശ്യഭംഗി.

ഈ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ മനോഹാരിത  ആസ്വദിച്ചശേഷം ചിറാപ്പുഞ്ചിയിലേക്കാണു പോയത്. ദൂരം വെച്ചു നോക്കിയാൽ  ഒരുമണിക്കൂറിലധികമേ യാത്രയുണ്ടാവൂ. പക്ഷേ പോകുന്നവഴിയിൽ പലയിടത്തും വ്യൂ പോയിന്റ്സ് ഉണ്ട് . കാഴ്ചകൾക്കായി വണ്ടി നിർത്തിനിർത്തിയാണു പോകുന്നത്. അതുകൊണ്ടു യാത്രയ്ക്ക് സമയദൈർഘ്യം വളരെക്കൂടുതലാകും. മുമ്പോട്ടുപോകുന്തോറും കോടമഞ്ഞിന്റെ കനം  കൂടിക്കൂടിവന്നു. തൊട്ടടുത്തുള്ളതെന്നതാണെന്നുപോലും  കാണാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. നമ്മുടെ കുട്ടിക്കാനം പോലെ തോന്നി.  എതിർവശത്തെ മലകളിലൊക്കെ വലിയ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളുണ്ടെന്നു ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ മഞ്ഞിന്റെ കനത്ത തിരശ്ശീലയ്ക്കപ്പുറം ഒന്നും കാണാനായില്ല. യാത്രകളിൽ ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് . പ്രകൃതി പല വികൃതികളും  കാട്ടി നമ്മെ പരീക്ഷിക്കും. ചിലപ്പോൾ വലിയ നിരാശ തോന്നും.  അതും സവിശേഷതയാർന്നൊരനുഭവംതന്നെ എന്നാവും പിന്നീടു തോന്നുക. 

ഇടയ്ക്കെവിടെയോ ഒക്കെ  ഭക്ഷണശാലകൾ തുറന്നു വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ചൂടുള്ള ചായയും കാപ്പിയും ഹക്കാ നൂഡിൽസുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ചൗമീനും മുട്ടപുഴുങ്ങിയതും പൂരി-ഭാജിയും  മാഗി നൂഡിൽസുമൊക്കെ അപ്പപ്പോൾ പാകമാക്കിത്തരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊടുംതണുപ്പത്തു  നല്ല ചൂടുള്ള ഭക്ഷണം വലിയൊരാശ്വാസമാണ്.  രണ്ടു മലകളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഡുവാൻ സിങ് സിയെം (Duwan Sing Syiem)  പാലവും കടന്നാണ് ചിറാപ്പുഞ്ചിയിലേക്കു കടക്കുന്നത്. പക്ഷേ ചിറാപ്പുഞ്ചിയിൽ യാതൊന്നും  കാണാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. കോടമഞ്ഞുമൂടിക്കിടക്കുന്ന പ്രദേശം. ഇടയ്ക്കു ചാറ്റൽമഴയും പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഈ പ്രതികൂലകാലാവസ്ഥയിലും വിനോദസഞ്ചാരികളുടെ എണ്ണത്തിനൊരുക്കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.  എന്തൊക്കെയോ കാഴ്ചകളുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും കാണാൻ കഴിയില്ലെന്നുറപ്പായതുകൊണ്ടു അവിടെയടുത്തുള്ള മൗസ്‌മായി ഗുഹയിലേക്കു പോയി. ചുണ്ണാമ്പുകല്ലിലെ  ധാതുക്കൾ ജലത്തിലലിഞ്ഞുണ്ടായതാണീ  ഗുഹ .  ഇവിടെയും ടിക്കറ്റ്  ഉണ്ട് . ലോകത്തിലെതന്നെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ പ്രകൃതിദത്തഗുഹയാണു മൗസ്‌മായി എന്നാണു പറയപ്പെടുന്നത്.  മുപ്പതു കിലോമീറ്ററിലധികം ദൈർഘ്യമുണ്ടത്രേ! പക്ഷേ ഒരു 150  മീറ്റർ മാത്രമേ നമുക്കു നടന്നു കടക്കാനാവൂ. ബാക്കിഭാഗങ്ങൾ അതീവദുർഘടമായതിനാൽ അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്.

ഞങ്ങളുടെ യാത്രാസംഘത്തിലുള്ള കുട്ടികൾ ആദ്യം തന്നെ ഗുഹയിൽ കയറി. മോനും അവരോടൊപ്പം പോയി.  മുതിർന്നവർ പലരും കയറാൻ മടിച്ചു. ഗുഹകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകാറുള്ളതുകൊണ്ടു ഒരു യാത്രയിലും, ഗുഹകളുണ്ടെങ്കിൽ,   ഉള്ളിൽ    ചേട്ടൻ കയറാറില്ല. ഒടുവിൽ ഞാൻ മാത്രം ബാക്കിയായി. എന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും വേറെ യാത്രാസംഘങ്ങളിൽപ്പെട്ട  ആരൊക്കെയോ ഉണ്ടായിരുന്നു . ബംഗാളികളെന്നു തോന്നി സംസാരത്തിൽനിന്ന്.

ചുണ്ണാമ്പുകല്ലിൽ   ജലമൊഴുകി രൂപപ്പെട്ടതാണീ ഗുഹയെന്നു പറഞ്ഞുവല്ലോ. ഗുഹാമുഖത്തിനോടു ചേർന്നുള്ള ഏതാനും മീറ്റർ ദൂരം മാത്രമേ നിവർന്നു നടക്കാൻമാത്രം വിസ്തൃതമായിട്ടുള്ളു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് പോകുന്തോറും ഇടുങ്ങിയതും ഉയരം കുറഞ്ഞതുമാണ്. സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾകൊണ്ടു സംഭവിച്ചതാണീ വിള്ളലുകൾ. നല്ല തടിയുള്ളവർക്കും ഉയരക്കൂടുതലുള്ളവർക്കും ഇതിലൂടെയുള്ള യാത്ര അതീവദുഷ്കരമാകും. (അന്നു ഞാൻ മെലിഞ്ഞിരുന്നതുകൊണ്ടു വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. ഇന്നാണെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷെ ആ യാത്ര വളരെ കഷ്ടമായേനെ ) അകത്തു ഇടയ്ക്കിടെ ചെറിയ വെളിച്ചം നല്കാൻ     വൈദ്യുതിവിളക്കുകളുണ്ട്. പക്ഷേ ഇടക്കൊക്കെ കൂരിരുട്ടുമുണ്ട്. നല്ല ഭയം തോന്നുമെങ്കിലും  പലരും തെളിക്കുന്ന ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിൽ ഒരുതരത്തിൽ കടന്നുപോകാം.  കടന്നുപോകുന്ന വഴിയിലെ  പാറകളിലും മുകളിൽനിന്നും ഒക്കെ വെള്ളം ഊറിവരുന്നതുകൊണ്ടു  ഈർപ്പമയമാണ്  ഗുഹയിലാകെ. കഠിനമായ തണുപ്പും. നന്നായി വഴുക്കലുള്ളതുകൊണ്ടു വീഴാനും സാധ്യതയേറെ.  പാദരക്ഷകൾ പുറത്തുസൂക്ഷിച്ചിട്ടു കയറുന്നതാവും നല്ലത്.  ചെരുപ്പിട്ടാൽ വഴുക്കൽ കാരണം   നടക്കാനാവില്ല.  ചെരുപ്പൂരിയാൽ കഠിനമായ തണുപ്പിൽ കാലുമരവിച്ചുപോകുന്ന അവസ്ഥയും.  ചിലഭാഗങ്ങളിൽ കുനിഞ്ഞും ഇരുന്നു നിരങ്ങിയും മുട്ടിലിഴഞ്ഞുമൊക്കെയാണു കടന്നുപോകാൻ കഴിയുക. ചിലയിടങ്ങളിൽ മുട്ടോളം വെള്ളമുണ്ടാകും .  stalactites (ചുണ്ണാമ്പുകല്ല്, പാറയില്‍ നിന്നൊലിച്ചു തൂങ്ങി രൂപപ്പെട്ട ശിലാരൂപം)  , stalagmites (പറയിൽനിന്നൂറിവരുന്ന ചുണ്ണാമ്പുകല്ലു വീണു രൂപപ്പെട്ട ഗോപുരകൃതിയിലുള്ള പുറ്റുകൾ)  എന്നീ ശിലാരൂപങ്ങൾ അതിഗംഭീരമായ ദൃശ്യവിരുന്നൊരുക്കുന്നുണ്ട് ഗുഹക്കുള്ളിലെവിടെയും. മുകളിലും താഴെയും ഇരുവശങ്ങളിലും ഈ ശിലാരൂപങ്ങൾ വിസ്മയമൊരുക്കുന്നു  പലയിടത്തും ഗണപതിരൂപത്തോടു സാദൃശ്യമുള്ള ശിലാഖണ്ഡങ്ങൾ കാണാം. നോക്കിനിന്നാൽ  പലരൂപങ്ങളാണ് നമ്മുടെ മനസ്സിൽ തെളിയുക.  വ്യത്യസ്ത വർണ്ണവിസ്മയങ്ങളിൽ പായൽപിടിച്ച പാറകൾ  . ചുവപ്പുനിറത്തിലും മഞ്ഞനിറത്തിലുമൊക്കെയുള്ള രൂപങ്ങൾ അതിമനോഹരമാണ്.  ചിലയിടങ്ങളിൽ ഇടതുവശത്തോ വലതുവശത്തോ അല്പം ഉള്ളിലേക്കുകയറി ഗുഹാഭാഗങ്ങളുണ്ട് . പക്ഷേ ക്യാമറ കയ്യിലെടുത്തിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടു ചിത്രങ്ങളെടുക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇറ്റുവീഴുന്ന ജലകണങ്ങളാൽ    തലയും വസ്ത്രവുമൊക്കെ ആകെ നനയുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇടക്കൊരു പാലവും കടന്നു. ഏകദേശം പകുതിദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഭയവും തണുപ്പുമൊക്കെക്കൊണ്ട്   എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്നു പുറത്തുകടന്നാൽ മതിയെന്നായി. എന്തായാലും ഒരുതരത്തിൽ ഗുഹ കടന്നെത്തി . മോനവിടെ എന്നെയും കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെനിന്നു താഴേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ കുറച്ചുദൂരം  നടന്നാൽ,  അകത്തേക്കു  കയറിയ  ഗുഹാമുഖത്തെത്താം. പ്രകൃതി തീർത്ത ആ മഹാവിസ്മയക്കാഴ്ചകളെ മനസ്സിലാവാഹിച്ച് അവിടെനിന്നു മടങ്ങി.
(Photo courtesy to one of my  my friends )

Image result for elephant falls
Elephant Falls, Shillong.

Image result for mawsmai cave
Mawsmai Cave Entrance



Image result for mawsmai cave
Mawsmai Cave


Image result for mawsmai cave
cave exit


Tuesday, May 22, 2018

18 - ഹാച്ചിക്കൊ

18  -    ഹാച്ചിക്കൊ

'ഹാച്ചിക്കോ'
വിശ്വസ്തനായൊരു ജാപ്പനീസ് നായയുടെ പേരാണിത്. ലോകത്തെവിടെയെങ്കിലും ഇത്രയേറെ ആരാധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള, ഇപ്പോഴും ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു നായയുണ്ടാകുമോ എന്നു സംശയം.
ഈ നായയെക്കുറിച്ചുള്ള സിനിമകൾ നിങ്ങളിൽ ചിലരെങ്കിലും കണ്ടിരിക്കും. (ജപ്പാനിൽമാത്രമല്ല, ഹോളിവുഡിൽപോലും അവനേക്കുറിച്ചുള്ള സിനിമകൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.) അതു വെറുമൊരു കെട്ടുകഥയല്ല. ഒരു നായയും അവന്റെ യജമാനനും തമ്മിലുള്ള ഹൃദയബന്ധത്തിന്റെ യഥാതഥമായ പുനരാവിഷ്കാരമാണ് .

1923 നവംബർ പത്തിനായിരുന്നു ഹാച്ചിക്കോയുടെ ജനനം. ജപ്പാന്റെ വടക്കൻപ്രദേശമായ അക്കിത്തയിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അകിടൈവ് എന്ന കൃഷിക്കാരന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വളർത്തുമൃഗങ്ങളിൽ എട്ടാമനായി അവന്റെ ജനനം .

ഹിദെസാബുറോ ഉഎനൊ ടോക്യോയിൽ ഇംപീരിയൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ കാർഷികവിഭാഗത്തിലെ ഒരു പ്രൊഫസ്സർ ആയിരുന്നു. അവിവാഹിതനായ അദ്ദേഹം അക്കിത്ത ഇനത്തിലെ ഒരു നായയെ ഓമനിച്ചുവളർത്താനാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അത്തരം നായകൾ അന്തസ്സുള്ള പെരുമാറ്റത്തിനുടമകളായിരിക്കും. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയാണ് ഹാച്ചിക്കോയുടെ കാര്യം അദ്ദേഹത്തെ അറിയിച്ചത്. ഹാച്ചിക്കോ പ്രൊഫസറുടെ ഓമനയാകാൻ താമസമുണ്ടായില്ല. സ്നേഹപൂർവ്വം അദ്ദേഹമവനെ ഹാച്ചി എന്നു വിളിച്ചു. ഒരു യജമാനനും വളർത്തുനായയും തമ്മിലുള്ള ഹൃദയബന്ധത്തേക്കാൾ ഗാഢമായി വളർന്നു അവരുടെ ആത്മബന്ധം. ഒരിക്കലും പിരിയാത്ത രണ്ടു സ്‌നേഹരൂപികൾ
ഇത്തിരി വളർന്നപ്പോൾ ഹാച്ചിക്കോ, രാവിലെ ജോലിക്കുപോകുന്ന പ്രൊഫസ്സറെ അനുഗമിക്കാൻ തുടങ്ങി. ടോക്യോയിലെ ഷിബുയസ്റ്റേഷനിൽനിന്നു ട്രെയിൻ കയറുന്നതുവരെ അവൻ അദ്ദേഹത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിനിൽക്കും. വൈകുന്നേരം അദ്ദേഹം ജോലികഴിഞ്ഞു വരുന്ന സമയമാകുമ്പോൾ അവൻ സ്റ്റേഷനിൽ കാത്തുനിൽക്കും. എല്ലാ ദിവസവും ഇതു തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു .
1925 മെയ് മാസം 21 )o തീയതി പതിവുപോലെ ഹാച്ചിക്കോ ഷിബുയസ്റ്റേഷനിൽ പ്രൊഫസ്സറെ യാത്രയാക്കി. അദ്ദേഹം തിരികെവരുന്നനേരത്ത് അവനെത്തി കാത്തിരുന്നു. പക്ഷേ പ്രൊഫസ്സർ എത്തിയില്ല. ഹാച്ചി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിപ്പു തുടർന്നു.. തന്റെ യജമാനൻ ഇനിയൊരിക്കലും ഷിബുയസ്റ്റേഷനിൽ തന്റെ കാത്തിരിപ്പിനു മറുപടിയെന്നോണം വന്നണയുകയില്ലെന്നവൻ അറിഞ്ഞതേയില്ല. പെട്ടെന്നുണ്ടായ സെറിബ്രൽ ഹെമറേജ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവനെടുക്കുകയയിരുന്നു.

ഉഎനൊയുടെ അപ്രതീക്ഷിതമായ മരണം അനാഥനാക്കിയ ഹാച്ചിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ പ്രൊഫസറുടെ ഉദ്യാനപാലകൻ തയ്യാറായി. പക്ഷേ പ്രൊഫസ്സറോടു തോന്നിയിരുന്ന ഗാഢമായ ഹൃദയബന്ധം അവനു പുതിയ യജമാനനോടുണ്ടായില്ല. ഹാച്ചി എന്നും രാവിലെ ഷിബുയ സ്റ്റേഷനിൽ പ്രൊഫെസ്സർ പോകുന്ന നേരത്തുണ്ടാകും. അദ്ദേഹം തിരികെയെത്തുന്ന നേരമാകുമ്പോൾ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ നിറച്ചു കാത്തിരിക്കും. ഇതു നിത്യേന തുടർന്നു. സ്ഥിരമായി അവിടെ യാത്രചെയ്യുന്നവർക്ക് ഈ കാഴ്ച ഒരു കൗതുകമായിരുന്നു. അപൂർവ്വസുന്ദരമായൊരു സ്നേഹബന്ധത്തിന്റെ കരളലിയിക്കുന്ന കാഴ്ച ഒരുപാടുപേരുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു. യാത്രക്കാരോ റെയിൽവേ ഉദ്യോഗസ്ഥരോ ഒരിക്കലും അവനെ ഉപദ്രവിക്കുകയോ പ്രകോപിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നുമില്ല. 1935 മാർച്ച് 8 ന് പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിൽ ഈ ലോകത്തോടു വിടപറയുന്നതുവരെ ഹാച്ചി തന്റെ കാത്തിരിപ്പു തുടർന്നു.

1932 ൽ ഒരു പത്രപ്രവർത്തകനാണു ഹാച്ചിയുടെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഹൃദയസ്പൃക്കായ കഥ ഷിബുയ സ്റ്റേഷന്റെ പുറത്തേക്കെത്തിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം നൽകിയ പത്രവാർത്തയിലൂടെ ഹാച്ചിക്കോ എന്ന അക്കിത്ത നായ ജപ്പാനിലങ്ങോളമിങ്ങോളം പ്രസിദ്ധിയുടെ പടവുകൾ കയറി. ലോകത്തിന്റെ മറ്റുഭാഗങ്ങളിലേക്കും ഹാച്ചിക്കോയുടെ കഥ കടന്നുചെല്ലാൻ താമസമുണ്ടായില്ല. ലോകത്തിന്റെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽനിന്നു വിശ്വസ്തനായ ഹാച്ചിയെ ഒരുനോക്കുകാണാൻ ഷിബുയ സ്റ്റേഷനിൽ സഞ്ചാരികളെത്തി. അവനെ സ്നേഹംകൊണ്ടു മൂടാൻ അവർ മത്സരിച്ചു.

1934 ൽ ഹാച്ചിക്കോയുടെ ഒരു വെങ്കലപ്രതിമ ഷിബുയ സ്റ്റേഷന്റെ പുറത്ത് അനാച്ഛാദനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. പ്രൗഢഗംഭീരമായ ആ ചടങ്ങിൽ ഹാച്ചിക്കോ ആയിരുന്നു മുഖ്യാതിഥി. രണ്ടാംലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് ഈ പ്രതിമ തകർക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും 1948 ൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. . 1935 മാർച്ച് 8 )o തീയതി ഹാച്ചിക്കോ ഷിബുയ സ്റ്റേഷൻ പരിസരത്തു മരിച്ചുവീണു. പ്രൊഫസ്സർ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന ഒയാമ സെമിത്തേരിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശവകുടീരത്തോടുചേർന്നു ഹാച്ചിയുടെ ഭൗതികശരീരവും സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടു. അവിടെത്തന്നെ അവന്റെ സ്മാരകവും നിലകൊള്ളുന്നു . നീണ്ട ഒമ്പതു ദശാബ്ദങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ലോകത്തിന്റെ ഹാച്ചിയോടുള്ള സ്നേഹത്തിനു ഒരുകുറവും വന്നിട്ടില്ല എന്നതിനു തെളിവാണ് അവന്റെ വെങ്കലപ്രതിമയ്ക്കു മുന്നിലുള്ള നീണ്ട ക്യൂ . പ്രതിമയോടു ചേർന്നുനിന്നു ഫോട്ടോ എടുക്കാനുള്ളവരുടേതാണത്. സന്ദർശകരുടെ ഫോട്ടോ എടുത്തുകൊടുക്കാൻ സന്നദ്ധനായി ഒരാളെപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടാകും. ആയിരക്കണക്കിനാളുകൾ ദിനംപ്രതി ഇവിടെയെത്തി ചിത്രങ്ങ‌ൾ പകർത്തി മടങ്ങുന്നു.

ജപ്പാനിൽ ഇന്നു പലയിടത്തും ഹാച്ചിയുടെ പ്രതിമകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് . അവന്റെ ഓർമ്മദിനങ്ങളിൽ ജപ്പാൻജനത ഈ പ്രതിമകൾക്കുസമീപം ഒരു വീരപുരുഷനെന്നവണ്ണം സ്മരണാഞ്ജലികളർപ്പിച്ചു മടങ്ങും.
ഈ അന്യാദൃശമായ സ്നേഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളും സിനികമകളും അനവധിയാണ്. ഹാച്ചിക്കോയുടെ സ്നേഹം അവയിലൂടെ ഈ ലോകമുള്ളകാലം അറിയപ്പെടും.


Wednesday, May 16, 2018

ദൈവം

അമ്പലത്തിൽ പോകാൻ അവൾക്കൊരിക്കലും തല്പര്യമില്ലയിരുന്നു. അവിടെ ദൈവമുണ്ടത്രേ! ഏതു ദൈവമാണ്?  ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടമില്ലാത്തൊരു ദൈവത്തെ അവൾക്കു വിശ്വാസമേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സിദ്ധാർത്ഥൻ സാർ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത് അവളുടെ മനസ്സിൽ പിന്നെയും കയറിവന്നു. ' മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിച്ച ഏറ്റവും  വലിയ നുണയാണ് ദൈവം." അതെ അതാണ് സത്യം. എങ്കിലും 'അമ്മ പറഞ്ഞതല്ലേ, അനുസരിച്ചില്ലെന്നു വേണ്ട.  വൈകുന്നേരം ജോലികഴിഞ്ഞെത്തിയയുടനെ കുളിച്ചു സാരിയൊക്കെയുടുത്തു കുറെ ദൂരെയുള്ള അമ്പലത്തിലേക്കു  പോയി.  അവിടെ മാത്രമേ തെക്കേഇന്ത്യക്കാരുടെ അമ്പലമുള്ളൂ . ഗണപതിയും അയ്യപ്പനും ഭഗവതിയും കൃഷ്ണനും ഒക്കെ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് . വളരെക്കുറഞ്ഞ സൗകര്യത്തിൽ സർപ്പപൂജയും നവഗ്രഹപൂജയും ഒക്കെയുണ്ടവിടെ.  വഴിപാടുകൾക്കു രസീതെടുത്തു. അതുകൊണ്ട്  ഇല്ലാത്ത ഭഗവൻ പ്രസാദിക്കുമെന്നു കരുതിയിട്ടൊന്നുമല്ല. പ്രസാദം വാങ്ങുമ്പോൾ ദക്ഷിണകൊടുക്കണമല്ലോ.  ആ തിരുമേനിമാരും ജീവിക്കേണ്ടേ. അവർക്കായി ചെയ്യാവുന്ന ചെറിയൊരു സഹായം- അത്രമാത്രം.
ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ നന്നേ വൈകി. പുറത്തുകടന്നപ്പോൾ ത്തന്നെ അമ്മയെ വിളിച്ചു അമ്പലത്തിൽ പോയകാര്യം പറഞ്ഞു. . ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷപിടിച്ചു താമസസ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോൾ സഹവാസികൾ എല്ലാവരും ഫ്ലാറ്റിലുണ്ട്. അവർ ആറുപേരാണ് ഒരു ഫ്ലാറ്റിൽ താമസിക്കുന്നത്. രാജ്യത്തിൻറെ പലഭാഗത്തുള്ളവർ. പലഭാഷകളും സംസ്കാരങ്ങളും ഉള്ളവർ. എങ്കിലും ഒരേകുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളെപ്പോലെ അവർ ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ രണ്ടുവര്ഷതിലധികമായി  സന്തോഷമായി കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നു. ഓരോരുത്തർ ഓരോ ദിവസങ്ങളിൽ ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കും. ഞായറാഴ്ച മിക്കവാറും പുറത്തുനിന്നെല്ലാവരും കഴിക്കും. അല്ലെകിൽ എല്ലാവരും ചേർന്നുണ്ടാക്കും. ശംബളം വളരെ കുറവായിരുന്നെങ്കിലും ഒന്നിച്ചുള്ള ആ ജീവിതം എല്ലാവിധത്തിലും ലാഭകരവും ഒപ്പം രസകരവും ആയിരുന്നു.

നാളെ വെളുപ്പിന് 4  30  നാണു അവൾക്കു പോകേണ്ട ട്രെയിൻ.  3 . 30 നു മൊബൈലിൽ അലാം സെറ്റ് ചെയ്‌തുവെച്ചു.  എങ്കിലേ സമയത്തു സ്റ്റേഷനിൽ എതാൻ കഴിയൂ. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞയുടനെ അവൾ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. പെട്ടിയൊക്കെ നേരത്തെതന്നെ റെഡിയാക്കി വെച്ചിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂർക്കാണ് പോകുന്നത്. മുംബൈയിലെ ജോലിയെക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി മെച്ചപ്പെട്ട ജോലിക്കുവേണ്ടിയുള്ളൊരു ഇന്റർവ്യൂ. വൈകുന്നേരത്തെ ട്രെയ്‌നുതന്നെ തിരികെപ്പോരുകയും ചെയ്യും.

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ മുറിയിലാകെ നേരിയ പുലരിവെളിച്ചം വീണുകിടന്നിരുന്നു . ഞെട്ടിപ്പോയി. സമയം അഞ്ചേമുക്കാൽ . അയ്യോ.. ഇന്നത്തെ യാത്ര..! വളരെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന ജോലി.. എല്ലാം വൃഥാവിലായല്ലോ..  മൊബൈൽ എന്താണ് അലാം അടിക്കാത്തതെന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അതു സൈലന്റ്  മോഡിൽ. ഇന്നലെ അമ്പലത്തിൽ പോയപ്പോൾ അവിടെവെച്ചു സൈലന്റ് മോഡിൽ ആക്കിയതാണ്. പിന്നെ മാറ്റാൻ മറന്നു. ഹും! ദൈവമാണത്രെ ദൈവം!. ഇന്നലെ അമ്പലത്തിൽ പോയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലായിരുന്നു.
നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മയും കുറേതവണ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതും കേട്ടില്ലല്ലോ.. ശ്ശോ! ഇനി അമ്മയോടെന്തുപറയും .. അമ്മയെ പെട്ടെന്ന് വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞു. ദൈവത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ മറന്നതുമില്ല.
ഞായറാഴ്ചയായതുകൊണ്ടു കൂടെയുള്ളവരെല്ലാവരും വളരെ വൈകിയാണുണർന്നത്. എല്ലാവരും ഓരോന്നു പറഞ്ഞു അവളെ  ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അവൾക്കു വളരെ നിരാശയായിരുന്നു. നല്ലൊരു ജോലികിട്ടിയാലേ കുടുംബത്തെ ഒന്നു രക്ഷപ്പെടുത്തിയെടുക്കാനാവൂ. അച്ഛനു നല്ല ചികിത്സകൊടുക്കണം. അനിയന്റേയും  അനിയത്തിയുടേയും  പഠിപ്പു പൂർത്തിയാക്കണം. ചോർന്നൊലിക്കുന്ന പഴയവീടൊന്നു പുതുക്കിയെടുക്കണം. പിന്നെ...

ബാക്കിയെല്ലാവരും സിനിമകാണാനും  ഭക്ഷണം കഴിക്കാനുമൊക്കെയായി പുറത്തുപോയപ്പപ്പോൾ അന്നാദ്യമായി അവൾ ഒപ്പം ചേർന്നില്ല. ഒറ്റയ്ക്കു  മുറിയിലിരുന്ന്   ടി വി ചാനലുകൾ മാറ്റിമാറ്റി സമയംപോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണു  ന്യൂസ്ചാനലിൽ ഫ്ലാഷ്ന്യൂസ് വന്നത് - മുംബൈയിൽ നിന്നു  ബാംഗ്ലൂർക്കു പോകുന്ന തീവണ്ടി പാളം തെറ്റി. ബോഗികൾ മറിഞ്ഞ് ഒട്ടേറെപ്പേർ മരിച്ചു. അനവധി യാത്രക്കാർ ഗുരുതരാവസ്ഥയിൽ .
 പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ വിളിക്കാനാണു  തോന്നിയത്..
" അമ്മേ. ദൈവം രക്ഷിച്ചു നമ്മളെ ..."


Wednesday, March 7, 2018

'ഹരിശ്രീ പത്താമുദയം' - അയൽവാസി ഒരു ദരിദ്രവാസി

 അയൽക്കാരിൽ  ദരിദ്രവാസിയായ ആരെങ്കിലും  എന്നെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നതായി എനിക്കോർമ്മയില്ല. എല്ലാവരുംതന്നെ  മാന്യരും സഹായമനഃസ്ഥിതിയുള്ളവരും നല്ലവരും ആയിരുന്നു. പക്ഷേ അബദ്ധങ്ങൾ ആർക്കും സംഭവിക്കാമല്ലോ. .. അങ്ങനെയൊരു കഥയാണിത് .
കല്യാണിൽ വന്നകാലത്തു ഞങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്ന ബിൽഡിംഗിൽ ഒരുപാടു മലയാളി കുടുംബങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലരോടൊക്കെ നല്ല അടുപ്പവും വച്ചുപുലർത്തിയിരുന്നു. ആറേഴുവർഷം അവിടെ  താമസിച്ചശേഷം ഞങ്ങൾ കുറച്ചു ദൂരെയുള്ള മറ്റൊരിടത്തേക്കു താമസം മാറി. ഒരുദിവസം പഴയ അയൽക്കാരിലൊരു ചേച്ചി ഫോണിൽ സംസാരിച്ചകൂട്ടത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ പുതിയ താമസസ്ഥലത്തേക്കു വരാനിരിക്കുകയാണെന്നു പറഞ്ഞു. വൈകിട്ടു ചേട്ടൻ വന്നപ്പോൾ ഞാനിക്കാര്യം പറഞ്ഞു. ഞായറാഴ്ച അവരെ വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിക്കാം, ഭക്ഷണമൊക്കെ കൊടുത്തുവിടാമെന്നു ഞങ്ങൾ തീരുമാനവുമെടുത്തു. അങ്ങനെ അവർ  വന്നു. ചേച്ചിയും ചേട്ടനും അവരുടെ മിടുക്കന്മാരായ രണ്ടാണ്മക്കളും. വളരെ സന്തോഷകരമായ ഒരു ദിവസമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കത്.

രാത്രി മടങ്ങിപ്പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളെ അടുത്ത ഞായറാഴ്ച  അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു. പക്ഷേ ദീപാവലി വെക്കേഷൻ തുടങ്ങിയതുകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞു നാട്ടിലേക്കു തിരിക്കും. മൂന്നാഴ്ച കഴിഞ്ഞേ മടങ്ങിവരൂ. അക്കാര്യമറിയിച്ചപ്പോൾ നാട്ടിൽനിന്നു മടങ്ങിയെത്തുന്ന ദിവസം അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു ചെല്ലണമെന്നായി. പിന്നൊരുദിവസമാകാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും അവർ നിർബ്ബന്ധമായിപ്പറഞ്ഞു അന്നുതന്നെ ചെല്ലണമെന്ന്. ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ സമ്മതിച്ചു. പോകാനിറങ്ങി താഴെയെത്തിയപ്പോഴും പറഞ്ഞു, മറന്നുപോകരുത്, തീർച്ചയായും വരണമെന്ന്.
ഞങ്ങൾ നാട്ടിൽ പോയി മടങ്ങിയെത്തിയത് ഒരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു. മൂന്നുമണിയായപ്പോൾ വീട്ടിലെത്തി. വീടുവൃത്തിയാക്കലും കുളിയും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് അടുത്തുള്ള കടയിൽ പോയി അത്യാവശ്യസാധനങ്ങളും ഒക്കെ വാങ്ങി. പക്ഷേ ഭക്ഷണം  കഴിക്കാൻ അവർ ക്ഷണിച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ടു ഒന്നും ഉണ്ടാക്കിയില്ല.  നാട്ടിൽനിന്നുകൊണ്ടുവന്ന സാധങ്ങളൊക്കെ കുറെയടുത്തു പായ്ക്ക് ചയ്തു ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ടേക്കു പുറപ്പെട്ടു. ഏഴുമണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളവിടെയെത്തിയത്. ചെന്നപ്പോഴേ ചേച്ചി ചായയുണ്ടാക്കിത്തന്നു. പിന്നെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കോ തയ്യാറെടുപ്പോ ഒന്നും അവിടെ കണ്ടില്ല. 'ചേച്ചി ഭക്ഷണമൊക്കെ നേരത്തെ തന്നെ തയാറാക്കിവെച്ചല്ലോ .. മിടുക്കി'.  എന്നു മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. ചായഗ്ലാസ്സുമായി ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടിയാണ് അടുക്കളയിലേക്കു പോയത് . അവിടെ നിന്നായി പിന്നെ വർത്തമാനം.
"മിനി ചോറൊക്കെ വെച്ചിട്ടായിരിക്കുമല്ലോ പോന്നത്..അല്ലേ ?"
പെട്ടെന്നൊരുനിമിഷം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായെങ്കിലും ഞാൻ വേഗം പറഞ്ഞു
"അതെ, അതെ."
ഞങ്ങളെ ക്ഷണിച്ചിരുന്ന കാര്യമേ അവർ മറന്നുപോയെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. കുറച്ചുസമയം കൂടി വർത്തമാനം പറഞ്ഞശേഷം ഞാൻ ചേട്ടനോട് പറഞ്ഞു ഇനി നമുക്ക് പോകാമെന്ന്. പെട്ടെന്നു ചേട്ടനും ഒന്നന്ധാളിച്ചു.
"ചോറൊക്കെ വെച്ചിട്ടല്ലേ പോന്നത്, പിന്നെന്താ ഇത്ര തിടുക്ക"മെന്നായി ചേച്ചി
"മോനു  രാവിലെ സ്‌കൂളിൽ പോകേണ്ടതല്ലേ.. ബാഗൊന്നും  അടുക്കിയിട്ടില്ല. യൂണിഫോം ഒന്നുകൂടി എടുത്തു തേച്ചുവെക്കണം.." ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങളിറങ്ങി.
വീട്ടിലെത്തി വേഗത്തിൽ  തക്കാളിസാദമുണ്ടാക്കി കഴിച്ചു.

'ഹരിശ്രീ പത്താമുദയ'ത്തിനായ് എഴുതിയ വിഷയാധിഷ്ഠിതഗാനം

ഓമനേ നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ളൊരോർമയിൽ 
എന്നെ  മറന്നു, ഞാനെല്ലാം മറന്നു 
വന്നു നീ ചാരത്തണയുന്ന നാളിനായ്
കണ്ണിമയ്ക്കാതെ ഞാൻ കാത്തിരിപ്പൂ 

അന്നു നീ ചാർത്തിയ ഹേമാംഗുലീയത്തിൻ
കാന്തിയിൽ ഞാൻ തീർത്ത പൊന്നിൻകിനാവുകൾ 
ഓമലാളേ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നെത്ര 
ചിത്രമനോഹരോദ്യാനങ്ങളിൽ  

മനസ്സിൽ നീ നിറയുന്നെൻ ജീവന്റെ താളമായ്
തഴുകുന്നു  ഹൃദയത്തിൽ പ്രണയകല്ലോലമായ്
വരിക നീ വേഗമെൻ ചാരത്തു പ്രിയസഖീ
ഒരു കുളിർകാറ്റുപോൽ തഴുകിത്തലോടുവാൻ 

Monday, February 26, 2018

അന്നൊക്കെ നമ്മൾ ചിരിച്ചതു
ഹൃദയം കൊണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്നു നമ്മൾ  ചിരിക്കുന്നതു വായകൊണ്ടു മാത്രം
അന്നൊക്കെ നമ്മൾ
 കരളുരുകി കരഞ്ഞിരുന്നു.
ഇന്നു നമ്മൾ കരയുന്നതു കണ്ണീരൊഴുക്കി മാത്രം.