Tuesday, July 7, 2020

.
അടഞ്ഞിരിക്കിലും കണ്ണു  തുറന്നിരിക്കിലും
അകക്കണ്ണിൽ തെല്ലു വെളിച്ചമുണ്ടെങ്കിൽ
അറിഞ്ഞിടാമീ   ലോകഗതിയതെന്നുമേ
അറിഞ്ഞിടായ്കിലോ വരും വിപത്തുകൾ

അന്തകനായി  നീ  വന്നീടിലും കുഞ്ഞേ
നിന്നോടെനിക്കുണ്ടു  സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങൾ
അമൃതിന്റെ മധുരം നുണയുവാനായ് നീന-
ക്കിവിടെ ഞാൻ കാത്തുവയ്ക്കുന്നുണ്ടു കനികളും.
===================================================
.
14/6/2020 , ഞായറാഴ്ച

      💐പ്രഭാതസ്മൃതി💐
      ================
ശുഭദിനം ! പ്രഭാതസ്മൃതിയിലേക്ക് ഏവർക്കും സ്വാഗതം !

പ്രഭാതസൂക്തം.
യഥാ കന്ദുകപാതേനോത്പതത്യാര്യ: പതന്നപി
തഥാപ്യനാര്യ: പതതി മൃത്പിണ്ഡപതനം യഥാ.

(ഭർത്തൃഹരി    നീതിശതകം.).

അർത്ഥം:
ഒരു പന്തെന്നതുപോലെ, ശ്രേഷ്ഠന്മാർ താഴെ വീണാലും വീണ്ടും ഉയരുന്നു. എന്നാൽ ശ്രേഷ്ഠനല്ലാത്തവൻ മണ്ണിന്റെ കട്ട വീഴുന്നതുപോലെ വീഴുന്നു.
(ശ്രേഷ്ഠരായവർക്കു യദൃച്ഛയാ ഒരു വീഴ്ച്ച പറ്റിയാലും അവർ അതിനെ അതിജീവിച്ചു വീണ്ടും ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കും, താഴോട്ടു വീഴുന്ന പന്തു വീണ്ടും ഉയർന്നുപൊങ്ങുന്നതുപോലെ.  എന്നാൽ നിസ്സാരനായ ഒരുവന്റെ വീഴ്ച്ച മൺകട്ടയുടേതുപോലെയാണു. അവൻ ആ വീഴ്ച്ചയിൽനിന്നു എഴുന്നേൽക്കുകയില്ല..)
.
സ്മൃതിഗീതം
.

നിഴൽക്കൂത്തുകൾ (ശിവരാജൻ കോവിലഴികം,മയ്യനാട്)
=================
അകലെനിന്നെത്തുന്ന കരളുരുകുമൊരു ഗാന-
മതു രാക്കുയിലിന്റെ തേങ്ങലാണോ ?
മൃത്യുവിന്നാത്മനൈവേദ്യമായ്ത്തീർന്ന നിൻ
പ്രാണന്റെയവസാനമൊഴികളാണോ ?

ഇടറുന്നു പാദങ്ങൾ, വ്യഥതന്നെ ഹൃദയത്തി-
ലിരുൾ വന്നുമൂടുന്നു മിഴി രണ്ടിലും.
ഇടനെഞ്ചു തകരുന്നു, കദനങ്ങളുയരുന്നു,
കരിവേഷമാടുന്നു നിഴൽ ചുറ്റുമേ ..

ഇനി വയ്യെനിക്കെന്റെ ഹൃദയം തകർത്തു-
കൊണ്ടോടിയൊളിക്കുവാൻ കൂട്ടുകാരീ.
ഇനി വയ്യെനിക്കു നിന്നോർമ്മകൾക്കൊപ്പമാ
മരണമെത്തുംവരെ കാത്തിരിക്കാൻ .

വീടെന്ന കോവിലിൽ നീയില്ലയെങ്കിൽപ്പി-
ന്നെന്തിനായ് പുലരികൾ, സന്ധ്യയുമേ !
കാതോരമെത്തില്ല നിന്മൊഴികളിനിയെങ്കി-
ലെന്നിൽ തുടിപ്പതിനി മൗനങ്ങൾമാത്രമേ !

അമ്മയെത്തേടുന്ന പൈതലിനോടെന്തു
ചൊല്ലേണമെന്നറിയാതുഴലുന്നു ഞാൻ.
ആരിനിയേകിടും സ്നേഹാമൃതങ്ങളാം
പുഞ്ചിരിപ്പൂക്കളും വാത്സല്യതീർത്ഥവും ?

ദുഃഖത്തിടമ്പെൻ ശിരസ്സിൽക്കയറ്റിവച്ചെ-
ങ്ങു പോയെങ്ങുപോയ് പറയാതെ നീ
ദുഃഖങ്ങൾ പെറ്റുപെരുകുമീ വീഥിയിലെ-
ന്നെത്തനിച്ചാക്കിപ്പോയതെന്തിങ്ങനെ ?

കൺമണിക്കുഞ്ഞിനെയാരുറക്കും സഖീ,
ഉമ്മവച്ചുമ്മവച്ചാരൊന്നുണർത്തിടും ?
പാവക്കിടാവിനെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തവൻ
അസ്‌പഷ്‌ടമെന്തോ പുലമ്പുന്നു നിദ്രയിൽ.

ഒക്കെയും സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നെങ്കിലെ-
ന്നാശിച്ചുപോകുന്നു കേഴുമ്പൊഴും
എല്ലാം വിധിയെന്ന രണ്ടക്ഷരംതന്നിൽ
ചേർത്തുവയ്ക്കാനും മടിക്കുന്നു മാനസം

കണ്മിഴിച്ചെത്തുന്നൊരോർമ്മകൾക്കൊപ്പമെൻ
കൺപീലി നനയുന്നു ഞാനറിയാതെ
സ്നേഹിച്ചുതീർന്നില്ല, തീരില്ലൊരിക്കലും
പ്രേയസി! നിന്മുഖം പ്രഭതന്നെയെന്നിൽ.
.
 കവിതയുടെ ആസ്വാദനം
ഹൃദയത്തിൽ ഒരിക്കലുമുണങ്ങാത്ത ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുതീർക്കുന്നതാണ് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ അപ്രതീക്ഷിത വേർപാട്. ജീവിതസഖിയെ അകാലത്തിൽ നഷ്ടമാകുന്ന ഒരു വ്രണിതഹൃദയത്തിന്റെ മിടിപ്പും തുടിപ്പും  ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചു  രചിച്ചിരിക്കുന്ന കവിതയാണ് ശ്രീ ശിവരാജൻ കോവിലഴികം വായനക്കാർക്ക് സമർപ്പിക്കുന്ന 'നിഴൽക്കൂത്തുകൾ'.
എത്രയോകാലം തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ രാഗവും താളവുമായി തന്നോടൊപ്പം മനസ്സും ശരീരവും പങ്കിട്ട, തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഗർഭംധരിച്ചു ജന്മമേകി ജീവാമൃതംപകർന്നു പോറ്റിയ,  പ്രാണപ്രേയസിയുടെ ദേഹവിയോഗത്താൽ  ഇടനെഞ്ചുതകർക്കപ്പെട്ട ആഖ്യാതാവിന് എങ്ങനെ ഈ ദുഃഖസ്മരണകളുമായി മരണംവരെ ജീവിക്കുവാനാകും!

വീടൊരു ദേവാലയമാകുന്നത് ദൈവതുല്യരായ മനുഷ്യർ അവിടെ കുടികൊള്ളുമ്പോഴാണ്. അവിടെ ചതിയും വഞ്ചനയും   അസത്യങ്ങളും  അഭിനയങ്ങളും ഉച്ചതാഴ്ചകളും അഹംഭാവവും  ഒന്നുമുണ്ടാവില്ല. മനസ്സുതുറന്ന, ഒന്നും പരസ്പരം ഒളിപ്പിക്കാതെയുള്ള സ്നേഹം മാത്രം. അത്തരമൊരു ശ്രീകോവിലിലെ ദേവതയായിരുന്നു ഇവിടെ വിടചൊല്ലിയകന്ന പ്രിയതമ. ദേവി നഷ്‌ടമായ ആ കോവിലിൽ ഇനിയെന്തിനാണൊരു  പുലരിയും സന്ധ്യയും! ആ സ്നേഹമൊഴികൾ ഇല്ലാതെയായാൽപ്പിന്നെ കവി തേടുന്നത്   മൗനത്തിന്റെ ആഴങ്ങളാണ്.
കുടുംബിനി ഇല്ലാതെയായാൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്ന അനാഥത്വം ഹൃദയഭേദകമാണ്. പിതാവ് എത്രതന്നെ സ്നേഹംപകർന്നാലും അമ്മനൽകുന്ന സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങളും കരുതലും പകരമില്ലാത്തതായിത്തന്നെ നിലകൊള്ളും. അകാലത്തിൽ  അമ്മസ്‌നേഹം നഷ്‌ടമായ തന്റെ പൊന്നുണ്ണികളെയോർത്തും കവി ഏറെ നൊമ്പരപ്പെടുന്നു.
ഈ ലോകദുഃഖങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാൻ പ്രാണപ്രേയസി കൂടിയില്ലാത്ത ജീവിതം  എത്ര ദുരിതപൂർണ്ണമാണ്! എല്ലാം വെറുമൊരു ദുസ്വപ്നമായിരുന്നെകിലെന്നാശിക്കുന്ന കവി വിധിയെതടുക്കാനാവില്ലല്ലോയെന്നു സ്വയം ആശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
  ആത്മാർത്ഥസ്നേഹം നിലനിൽക്കുന്ന ദാമ്പത്യത്തിൽ പങ്കാളികൾക്കൊരിക്കലും പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചു മതിയാവില്ല. ഒരാൾ ഇല്ലാതെയായാലും മറ്റൊരുസ്നേഹം തേടാനുമാവില്ല. സ്നേഹമെന്ന വാക്കിനുതന്നെ അർത്ഥശൂന്യത വന്നുപെട്ടിരിക്കുന്ന  ഈ യന്ത്രികയുഗത്തിൽ കവിയുടെ  ഇത്തരമൊരു മനോഭാവംതന്നെ ഏറെ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നു.

അനുവാചകന്റെ ഹൃദയത്തിലും ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നൊരു വേദനയായി ഈ കാവ്യപാരായണം അവശേഷിക്കുന്നു.  കവിയുടെ കൺപീലികൾ നനയുന്നതോടൊപ്പം വായനക്കാരന്റെ കണ്ണുകളും അറിയാതെ ഈറനാകും.
ഇമ്പമുള്ള വരികളിൽ പദങ്ങളുടെ യാഥാവിധമായ വിന്യാസം അനായാസമായ വായനയെ പ്രദാനം ചെയ്യുന്ന ഈ കവിത ഏറെ മികവുപുലർത്തുന്നൊരു രചനതന്നെ എന്ന് പറയാതിരിക്കാനാവില്ല. ഒരുപാടു മനോഹരങ്ങളായ കവിതകൾ വായനക്കാർക്ക് സമ്മാനിച്ച ശ്രീ ശിവരാജന്റെ 'നിഴൽക്കൂത്തുകൾ' വായനാലോകത്ത്  ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കപ്പെടും എന്നകാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല.
കവിക്ക് സ്നേഹാദരങ്ങളും ആശംസകളും അർപ്പിക്കുന്നു.
.
ഇന്ന് ജൂൺ  മാസത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ ഞായറാഴ്ചയാണ്.
 ഇന്ത്യ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി രാജ്യങ്ങൾ ഇന്ന് പിതൃദിനമായി ആഘോഷിക്കുന്നു.
അച്ഛന്റെ സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങളും സംരക്ഷണവും ലഭിക്കാൻ സാധിക്കുകയെന്നത് ഒരു വലിയ ഭാഗ്യമാണ്. മക്കളെ വളർത്തി വലിയവരാക്കാൻ ഒരാവകാശവാദങ്ങളും ഉന്നയിക്കാതെ  ഒരായുഷ്കാലം കഠിനപ്രയത്‌നം ചെയ്യുന്നു അച്ഛനെന്ന പുണ്യം. കുടുംബത്തിനു താങ്ങും തണലുമേകാൻ ഒരു മഹാവൃക്ഷത്തെപ്പോലെ കാലം നൽകുന്ന കൊടുംവെയിലും പേമാരിയും ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന ത്യഗസ്വരൂപൻ. പലപ്പോഴും നമ്മൾ ഈ സ്നേഹത്തെയും സംരക്ഷണത്തെയും മറന്നുപോകുന്നു. അപ്പോൾ ഒന്നോർമ്മിപ്പിക്കാനായി ഈ പിതൃദിനാഘോഷം.
ഇന്ന് ജൂൺ 21
2015 മുതൽ എല്ലാവർഷവും ഈ ദിനം ലോകയോഗദിനമായി ആചരിക്കുന്നു.  2014 സെപ്റ്റംബർ 27 ന് പ്രധാനമന്ത്രി ശ്രീ. നരേന്ദ്ര മോദി ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പൊതുസഭയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തപ്പോഴാണ് ജൂൺ 21 അന്താരാഷ്ട്ര യോഗദിനമായി തിരഞ്ഞെടുത്തത്.
ഉത്തരാര്‍ദ്ധഗോളത്തിലെ എറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ  പകൽ   ജൂണ്‍ 21 നാണ്.

വിവിധരൂപങ്ങളിൽ  ലോകത്തെങ്ങും പ്രചാരം നേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന യോഗ ശാരീരികവും മാനസികവും ആധ്യാത്മികവുമായ ഒരു പൗരാണിക സമ്പ്രദായമാണ്. ‘ശരീരമാദ്യം ഖലു ധർമ സാധനം’ അഥവാ ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരമാണ്, ആരോഗ്യമുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഋഷിവര്യന്മാരാണ് യോഗ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത്.ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആരോഗ്യപരവും വ്യക്തിപരവുമായ വളർച്ചയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന സമഗ്രമായ സമീപനമായ യോഗയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത് ലോക ജനതയുടെ ആരോഗ്യം വളർത്താൻ ഗുണകരമാകുമെന്നാണ് ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടനയുടെ ലോക യോഗദിന പ്രഖ്യാപനത്തിൽ പറയുന്നത്. കോവിഡ് 19 ലോകമെമ്പാടും താണ്ഡവമാടുന്ന ഇക്കാലത്ത് യോഗയുടെ പ്രാധാന്യം ഏറെ പ്രസക്തമാകുന്നു. യോഗ പരിശീലനത്തിലൂടെ ഏറിവരുന്ന മാനസികസമ്മർദ്ദത്തിന്  അയവുവരുത്താനും രോഗപ്രതിരോധശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കാനും കഴിയുമെങ്കിൽ അതൊരു വലിയ ആശ്വാസവുമാണ്. യോഗയും ശ്വസനക്രിയകളും ശീലമാക്കണമെന്ന് ലോകാരോഗ്യസംഘടന  ലോകത്തോട് നിര്‍ദേശിച്ചത് ഈ പ്രധാന്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞാണ്. ലോകത്താകമാനം  ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി യോഗപോലൊരു മഹത്തായ ജീവിതചര്യ സംഭാവനചെയ്യാൻ ഇന്ത്യക്കു  കഴിഞ്ഞു എന്നത് സാഭിമാനം  സ്മരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കാര്യമാണ്.
"യോഗ വീട്ടില്‍ ചെയ്യാം കുടുംബത്തോടൊപ്പം" ഇതാണ് ഈ വർഷത്തെ യോഗാദിനസന്ദേശം.

'
5 ഇന്നത്തെ വിഷയം :

"കാലമുണക്കാത്ത മുറിവുകൾ "
         
           
പ്രഭാതസ്മൃതി ധന്യമാക്കുന്ന അനുവാചകർക്ക് ഇന്നത്തെ വിഷയം  "കാലമുണക്കാത്ത മുറിവുകൾ" ആണ്. ഈ വിഷയത്തെ ആസ്പദമാക്കി മനസിന്റെ ഭാഷയിൽ എന്തും എഴുതാം;  കഥ, കവിത, കുറിപ്പുകൾ, ലേഖനം, ചിത്രരചന എന്നിങ്ങനെയുള്ള നിങ്ങളുടെ രചനകൾ കമന്റായി പോസ്റ്റ് ചെയ്യാവുന്നതാണ്.

13-6-2020  ലെ  പ്രഭാതസ്മൃതിയിൽ "നേരം" എന്ന വിഷയത്തെ ആസ്പദമാക്കി ഹൃദ്യമായ രചനകൾ കമന്റായി ചെയ്ത സൗഹൃദങ്ങൾക്കും തങ്ങളുടെ മനസിന്റെ ഭാഷയിൽ മറ്റു കമന്റുകൾ ചെയ്ത ഓരോർത്തർക്കും മലയാളസാഹിത്യ ലോകത്തിന്റെ അഭിനന്ദനങ്ങൾ .തുടർന്നും സഹകരണം പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട്,

  മിനി മോഹനൻ
 🌹മലയാളസാഹിത്യലോകം🌹.

Sunday, July 5, 2020

ഗുരുപൂർണ്ണിമ

ഇന്ന് ആഷാഢമാസത്തിലെ പൗർണ്ണമിയാണ്. ഈ ദിനം  ഗുരുപൂർണിമയായി ആചരിക്കപ്പെടുന്നു. കേരളത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ദിനം പരിചിതമാണോയെന്നറിയില്ല. മുംബൈയിൽ വന്നശേഷമാണ് ഈ ദിവസത്തേക്കുറിച്ചു ഞാനറിഞ്ഞത്.

''അജ്ഞാന തിമിരാന്ധസ്യ ജ്ഞാനാഞ്ജന ശലാകയാ ചക്ഷുരുന്മീലിതം യേന തസ്മൈ ശ്രീഗുരവേ നമ''
(അജ്ഞാനമാകുന്ന തിമിരത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ജ്ഞാനമാകുന്ന അഞ്ജനംകൊണ്ടെഴുതി കണ്ണുകൾ തുറപ്പിക്കുന്നവനാണ് ഗുരു .)
‘ഗുരു’ എന്ന വാക്ക് സംസ്‌കൃതത്തിലെ ‘ഗു’, ‘രു’, എന്നീ രണ്ടു വാക്കുകളില്‍ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്. ‘ഗു’ എന്നാല്‍ ‘അജ്ഞാന രൂപത്തിലുള്ള അന്ധകാരം;’ ‘രു’ എന്നാല്‍ ‘ജ്ഞാന രൂപിയായ പ്രകാശം’. ‘ഗുരു’ എന്നാല്‍ ‘അന്ധകാര രൂപിയായ അജ്ഞാനത്തെ നശിപ്പിച്ച് ജ്ഞാന രൂപിയായ പ്രകാശം പടര്‍ത്തുന്നവന്‍.’
ഈ ഗുരുസങ്കല്‍പ്പത്തിനു മുന്നില്‍ സമസ്തവും സമര്‍പ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഈ  പുണ്യദിനം  വിശ്വഗുരുവായ വേദവ്യാസന്റെ ജയന്തിദിനമായും വ്യാസൻ വേദങ്ങളെ നാലായി പകുത്ത ദിനമായും കരുതപ്പെടുന്നുണ്ട്.
സാരനാഥിൽ വെച്ച് ശ്രീബുദ്ധൻ തന്റെ ആദ്യോപദേശം നൽകിയതിന്റെയോർമ്മയ്ക്കാണ് ബുദ്ധമതാനുയായികൾ ഈ ദിവസം ആഘോഷിക്കുന്നത്.


ഭൂമിയിൽ പിറന്നുവീഴുന്ന ഓരോ കുഞ്ഞിന്റെയും ആദ്യഗുരു മാതാപിതാക്കൾതന്നെയാണ്. അറിവിന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ ആ ഇളംമനസ്സിൽ കടന്നുചെന്നു തിരിച്ചറിവിന്റെ പ്രകാശം പരത്തുമ്പോളാണ് ജീവിതത്തിലേക്ക് ചുവടുകൾ വയ്ക്കുന്നത്. ചുറ്റുപാടുമുള്ള ഓരോരുത്തരും കുറഞ്ഞും കൂടിയും ഈ പ്രകാശവാഹകർതന്നെ. ബന്ധുക്കളും ചങ്ങാതിമാരും അപരിചിതരും ഒക്കെ ഈ ഗണത്തിൽപ്പെടുന്നവർ. എങ്കിലും അമൂല്യമായ അറിവുകളുടെ   അനുഭവപാഠങ്ങളേകുന്ന  കാലമെന്ന ഗുരു അരൂപിയായി എന്നും നമ്മോടൊപ്പമുണ്ട്.

  ആരിൽനിന്നെങ്കിലും  നമുക്കറിയാത്തതൊന്നിനെ  അറിയാൻ കഴിഞ്ഞാൽ  അവർ ഗുരുസ്ഥാനീയർതന്നെ. ഗുരുവിന്റെയും ശിഷ്യന്റെയും പരസ്പര ബന്ധം തികച്ചും നിര്‍മ്മലവും നിരപേക്ഷവുമാണ്. അതിനു പ്രായത്തിന്റെയോ സ്ഥാനത്തിന്റെയോ  മറ്റെന്തെങ്കിലും വിവേചനങ്ങളോ പ്രതിബന്ധമാകുന്നില്ല.  എങ്കിലും നമ്മുടെയൊക്കെ ഹൃദശ്രീകോവിലുകളിലെ  ഗുരുപ്രതിഷ്ഠകൾ  വിദ്യാലയങ്ങളിൽ നമുക്കറിവുപകർന്നുതന്ന നമ്മുടെ പ്രിയങ്കരരായ  അദ്ധ്യാപകർതന്നെ.  അവരോടുള്ള കടപ്പാട് ഒരിക്കലും തീർക്കാനുമാവില്ല.  അന്ന് നമുക്കവരോട് തോന്നിയിരുന്ന സ്നേഹാദരങ്ങളുടെ പതിന്മടങ്ങ് ഇന്നവരോട് നമുക്കുതോന്നുന്നത്  അന്നവർ പകർന്നേകിയ അറിവിന്റെ തീജ്വാലകൾ മനസ്സിലണയാതെനിൽക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രമല്ല, ആ സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങളുടെ മധുരസ്മരണകൾ ജീവിതപന്ഥാവിൽ ഉർജ്ജംപകരുന്ന  മധുരമൂറും പാഥേയങ്ങളായി നമ്മോടൊപ്പമുള്ളതുകൊണ്ടാണ്.  ആ കൃതജ്ഞത പവിത്രമായി നമുക്ക് ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കാം.
ജ്ഞാനാമൃതം പകർന്നേകിയ എല്ലാ ഗുരുജനങ്ങൾക്കും ഹൃദയപൂജചെയ്ത്  പാദപദ്മങ്ങളിൽ സാഷ്ടാംഗപ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു. എന്നെന്നും നിങ്ങളേവരുടെയും അനുഗ്രഹാശ്ശിസ്സുകൾക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു .

Wednesday, June 24, 2020

ഇന്നലെ, ഇന്ന്, നാളെ

ഇന്നലെ, ഇന്ന്, നാളെ
.
ഇന്നലെകളെങ്ങോ മറഞ്ഞുപോയി
ഇനിവരാനാവാതെ മാഞ്ഞുപോയി
കൊഴിഞ്ഞതാമിലകളീ തരുശാഖിയിൽ
വന്നു തളിരായ്‌പിറക്കുവാൻ കഥയതില്ല.
ഇന്നലത്തെത്താളിലെഴുതിക്കുറിച്ചിട്ട
കഥയിലൊരു വാക്കും തിരുത്തുവാനാകില്ല
അവിടെപ്പതിപ്പിച്ച  വർണ്ണചിത്രങ്ങളിൽ
നിറമേതുമിനിയൊന്നു മാറ്റുവാനാവുമോ!

'നാളെ' യോ  വെറുമൊരു നിറമാർന്ന സ്വപ്‍നം
വിരിയാൻവിതുമ്പുന്ന പൂമൊട്ടിൻ നിശ്ചയം
നാളെയെ നിനച്ചിന്നു വ്യഥവേണ്ടാ  പാരിതിൽ
അതുവരും കാലം നിനയ്ക്കുന്ന രീതിയിൽ
പുലരിയിൽ ദിനകരനുദിച്ചിടും, സന്ധ്യയിൽ
ഭൂമിയെ ചെമ്പട്ടുടുപ്പിച്ചു  മാഞ്ഞീടും.
ശ്യാമമേഘങ്ങളങ്ങെത്ര  ശ്രമിക്കിലും
ഒരുപകൽ രാവാക്കി മാറ്റുവാനാവുമോ!

ഇന്നാണു മുന്നിൽ നമുക്കുജീവിക്കുവാൻ
ഇന്നൊന്നു മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളു.
വർണ്ണങ്ങൾ തുന്നിപ്പിടിപ്പിച്ചു നറുമണം
നീളെച്ചൊരിഞ്ഞു വിടർന്നുവിലസുന്ന
ഇന്നിന്റെപൂക്കളെ നെഞ്ചോടുചേർക്കണം
ഇന്നിൽ രമിക്കണം  ഇന്നിൽ ലയിക്കണം
നന്മതൻ കാല്പാദമൂന്നിക്കടക്കണം
സങ്കടക്കടലിന്റെയപ്പുറം താണ്ടണം

Friday, June 5, 2020

ഗജലോകത്തിനു പറയാനുള്ളത്.

എന്തിനാണീ അർത്ഥശൂന്യമായ വിലാപങ്ങൾ?
നിങ്ങൾ ഞങ്ങളോട് ഇതുവരെക്കാട്ടിയിരുന്ന  ക്രൂരതകൾ അങ്ങനെയല്ലായെന്നുണ്ടോ!
കെണിയിൽപ്പെടുത്തി, കുഴിയിൽച്ചാടിച്ച്, അതികഠിനമുറകളിലൂടെ മെരുക്കിയെടുത്ത് ബന്ധനസ്ഥരാക്കി, ഞങ്ങളുടെ ചലനസ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാതെയാക്കി നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ നിർദ്ദാക്ഷിണ്യം ഉപയോഗിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ ഇത്രകാലവും!
നിങ്ങൾക്കു കോട്ടകളും കൊട്ടാരങ്ങളും ക്ഷേത്രങ്ങളും  നിർമ്മിക്കാൻ ഭാരമേറിയ ശിലാഖണ്ഡങ്ങളും മരത്തടികളും കാതങ്ങളോളം ഞങ്ങളെക്കൊണ്ടു വലിച്ചിഴപ്പിച്ചു വിശ്രമംതരാതെ പണിയെടുപ്പിച്ചു.
നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കേകിയ ക്രൗര്യത്തിന്റെ, ദയാരഹിത്യത്തിന്റെ, അഹന്തയുടെ, ഇരുമ്പുചങ്ങലകൾ ഞങ്ങളുടെ കാലിലും മേലിലുമേൽപ്പിച്ച ആഴമേറിയ  മുറിവുകൾതന്ന വേദനയുടെ ഗാഢത നിങ്ങളെങ്ങനെയറിയാൻ!
കൊമ്പും പല്ലുമെടുത്തു  കോടിക്കുവകയുണ്ടാക്കാൻ ഞങ്ങളിലെത്രയോപേരെ നിങ്ങൾ ക്രൂരമായി വകവരുത്തിയിരിക്കുന്നു!
പ്രകൃതത്തിനു യോജിക്കാത്ത ഭക്ഷണം നൽകി എരണ്ടക്കെട്ടുണ്ടാക്കി ദ്രോഹിക്കുമ്പോഴും നിങ്ങൾക്കതൊരാഘോഷം.
 ഉത്സവങ്ങൾക്കും പൂരങ്ങൾക്കും പെരുന്നാളുകൾക്കും വിനോദസഞ്ചരികളെ രസിപ്പിക്കുന്നതിനും  ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വേനൽച്ചൂടിൽ മണിക്കൂറുകളോളം ഞങ്ങളെക്കൊണ്ടെഴുന്നെള്ളത്തുനടത്തുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ കണ്ണിൽ ഒരുതുള്ളിക്കണ്ണീരെങ്കിലും ഞങ്ങൾക്കായി പൊടിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?
കാട്ടിലെ സ്വച്ഛസുന്ദരമായ ഹരിതമേഖലകളിൽ ശൈശവബാല്യകുതൂഹലങ്ങളിൽ ആടിത്തിമിർക്കേണ്ട എന്റെ കുഞ്ഞുമക്കളെ ഇടുങ്ങിയ മരക്കൂടുകൾക്കുള്ളിലാക്കി ചട്ടം പഠിപ്പിക്കുന്നത് നിങ്ങൾ കണ്ടാസ്വദിക്കയല്ലേ ചെയ്യുന്നത്!
ഇതു നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനായിരുന്നു സംഭവിച്ചതെങ്കിലെന്ന്   എപ്പോഴെങ്കിലും നിങ്ങൾ ആലോചിച്ചുവോ?
കഠിനപീഡകൾനൽകി സർക്കസ്കൂടാരങ്ങളിൽ ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട് കോമാളിത്തരങ്ങൾ കാട്ടുമ്പോഴും നിങ്ങൾ കൈകൊട്ടിച്ചിരിച്ചില്ലേ, ആർപ്പുവിളിച്ചില്ലേ?
നിങ്ങൾ കാടുമുഴുവൻ നടക്കിമാറ്റിയപ്പോൾ ഭക്ഷണംതേടി അലഞ്ഞു നടന്ന ഞങ്ങളെ വൈദ്യുതികൊണ്ടു പ്രഹരിച്ചില്ലേ?
മൃഗശാലകളിലെ ഇടുങ്ങിയ അഴികൾക്കുള്ളിൽ ഞങ്ങളെത്തളച്ചിട്ടു
കണ്ടുരസിക്കുന്നതും നിങ്ങൾതന്നെയല്ലേ?
ഞങ്ങളുടെ വംശംതന്നെയില്ലാത്ത,അതിജീവനം അസാധ്യമായ  വിദേശരാജ്യങ്ങളിലേക്കുപോലും സംഘത്തിൽനിന്നടർത്തിമാറ്റി പലരെയും നിങ്ങൾ കൊണ്ടുപോയില്ലേ? മരണതുല്യമായ ആ ഏകാന്തതയിൽ, ആത്മഹത്യപോലും ചെയ്യാനറിയാത്ത ആ മിണ്ടാപ്രാണികൾ അനുഭവിച്ച ആത്മനൊമ്പരങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കൂഹിക്കാനാവുമോ!
പറഞ്ഞാൽ തീരില്ല നിങ്ങൾ ഞങ്ങളോടുകാട്ടിയ ക്രൂരതകളുടെ തീരാക്കഥകൾ.
ഇന്നത്തെ നിങ്ങളുടെ വിലാപങ്ങൾ തികച്ചും പരിഹാസ്യമാണ്.
ഇത് ഞങ്ങൾക്കാവശ്യമേയില്ല.
ഓർമ്മയിൽ വയ്ക്കുക.

Thursday, June 4, 2020

ചിന്താനുറുങ്ങുകൾ

നമുക്കു  ചുറ്റുപാടും സംഭവിക്കുന്ന പലകാര്യങ്ങളും വളരെ വേദനയുളവാക്കുന്നതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികളുടെ ആത്മഹത്യ. എത്രമേൽ സ്നേഹിച്ചും ലാളിച്ചും വളർത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്ന ഓമനക്കുഞ്ഞ് തങ്ങളെ വിട്ടുപോകുന്നത് ഏതു മാതാപിതാക്കൾക്കാണ് സാഹിക്കാനാവുക!
ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നത് ഭീരുക്കളാണെന്നു പറഞ്ഞുകേൾക്കാം. പക്ഷേ അതുചെയ്യാനുള്ള മനക്കരുത്തിന്റെ നാലിലൊരംശം മതിയാകില്ലേ ജീവിതത്തിലെ ഏതു പ്രശ്നത്തെയും നേരിടാൻ!
എനിക്കോർമ്മവരുന്നത് സ്‌കൂളിലെ ഞങ്ങളുടെ പത്താംക്ലാസ് ജീവിതമാണ്.
ഹൈറേഞ്ചിലെ പരിമിതമായ സൗകര്യങ്ങളുള്ള  ഒരു സാധാരണ ഹൈസ്‌കൂൾ. അടുത്തപ്രദേശങ്ങളിലുള്ള കുട്ടികളൊക്കെ കിലോമീറ്ററുകൾ താണ്ടി  അവിടെയെത്തിയാണ്  പഠിക്കുന്നത്. കാരണം അക്കാലത്ത്  ഹൈസ്കൂളുകൾ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ വളരെക്കുറവായിരുന്നു.
പാഠപുസ്തകങ്ങൾ സ്‌കൂളിലെ സ്റ്റോറിൽനിന്നാണ് ലഭിച്ചിരുന്നത്. മറ്റു പുസ്തകശാലകളിൽ ലഭ്യമായിരുന്നില്ല. ആ വർഷം ഭൂമിശാസ്ത്രപുസ്തകം സ്റ്റോറിൽ എത്തിയതേയില്ല. ഓരോ പ്രാവശ്യവും അന്വേഷിക്കാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ പുസ്തകം താമസിച്ചേ കിട്ടൂ എന്ന മറുപടിയാണ് കിട്ടിയിരുന്നത്. ആ പ്രതീക്ഷയിൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചു. എല്ലാവർഷവും പുതിയ പുസ്തകം വാങ്ങാറുള്ളതുകൊണ്ട് മുൻവർഷത്തെ കുട്ടികൾ പഠിച്ച പുസ്തകം ആരോടും വാങ്ങിവെച്ചതുമില്ല. മറ്റൊരു ദുരന്തംകൂടി ഞങ്ങളുടെ ഡിവിഷന് ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടിവന്നു. സാമൂഹ്യപാഠം പഠിപ്പിക്കുന്ന അദ്ധ്യാപകൻ ചിക്കൻപോക്‌സ് വന്നു കിടപ്പിലായി. ആരോഗ്യസ്ഥിതി വളരെ ഗുരുതരമായിത്തുടർന്നതുകൊണ്ടു വർഷം മുഴുവൻ അദ്ദേഹം അവധിയിലായി. പകരം പഠിപ്പിക്കാൻ ആരേയും നിയമിച്ചതുമില്ല. നിരന്തരമായി പരാതിപ്പെട്ടിട്ടും ഹെഡ്മാസ്റ്റർ കാര്യം ഗൗനിച്ചതേയില്ല.  അതിനപ്പുറം എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ഞങ്ങൾ അശക്തരായിരുന്നു.  പെണ്കുട്ടികൾ മാത്രമുള്ള ക്ലാസ്സ് അയതിനാലാവാം സമരംചെയ്യാനുള്ള ചിന്തകളൊന്നും ആർക്കും ഉണ്ടായതുമില്ല.  മാതാപിതാക്കളും ഇത്തരംകാര്യങ്ങളിൽ അത്രമേൽ ശ്രദ്ധാലുക്കളായിരുന്നുമില്ല.  ഒപ്പം മറ്റൊന്നുകൂടി സംഭവിച്ചു. ഹിന്ദി പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന അദ്ധ്യാപകനും പലകരണങ്ങളാൽ സ്ഥിരമായി അവധിയിലായി. അങ്ങനെ സാമൂഹ്യപാഠവും ഹിന്ദിയും ഞങ്ങൾ സ്വയം പഠിക്കേണ്ട അവസ്ഥയിലായി. ട്യൂഷനു പോകുന്നവർ അവിടെനിന്നു പഠിച്ചു. എനിക്കു ട്യൂഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഓണപ്പരീക്ഷയും ക്രിസ്തുമസ്സ് പരീക്ഷയും എങ്ങനെയൊക്കെയോ എഴുതി. ചരിത്രം, ഭൂമിശാസ്ത്രം, ഹിന്ദി പരീക്ഷാപ്പേപ്പറുകൾ മൂല്യനിർണ്ണയംനടത്തി ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയുമില്ല. അന്നത്തെ വിവരക്കെടുകൊണ്ട് അതു വലിയ ആശ്വാസമായിത്തോന്നി.  മോഡൽപരീക്ഷയുടെ സമയമായപ്പോൾ  ഒരുപാടു ശ്രമഫലമായി  എങ്ങനെയോ ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്രപുസ്തകം ഞാൻ  കൈവശപ്പെടുത്തി. പലകുട്ടികൾക്കും പുസ്തകം ലഭിച്ചതേയില്ല. കൂട്ടുകാരുടെ പുസ്തകം ഒന്നോരണ്ടോ ദിവസത്തേക്കു  കടംവാങ്ങിയും മറ്റു ഡിവിഷനുകളിലെ  കുട്ടികളുടെ നോട്ടുബുക്കിലെ ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ പകർത്തിയെഴുതിപ്പഠിച്ചും അവരും പരിഹാരം കണ്ടെത്തി. ഒന്നുംചെയ്യാതെയും കുറച്ചുപേർ. എന്നെസംബന്ധിച്ചിടത്തോളം   ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവും തനിയെ വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കിപ്പഠിക്കാം. പക്ഷേ ഹിന്ദി പഠനം കഠിനമായിരുന്നു. ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സിലും ഹിന്ദി പഠിപ്പിക്കാൻ സ്ഥിരമായി അദ്ധ്യാപകൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാകാം ഹിന്ദിഭാഷയിൽ ഒട്ടുംതന്നെ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പാഠങ്ങൾ വായിച്ചാൽ മനസ്സിലാകുമായിരുന്നില്ല.  ഒരു ഗൈഡ് വാങ്ങി ഒരുവിധത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ പഠിച്ചു. ഒടുവിൽ പൊതുപരീക്ഷയുമെഴുതി. പരീക്ഷാഫലം വന്നപ്പോൾ  ഏറ്റവും കുറവുമാർക്കു ലഭിച്ചത് ചരിത്രം, ഭൂമിശാസ്ത്രം, ഹിന്ദി വിഷയങ്ങൾക്കായിരുന്നു എന്ന് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. ഈ വിഷയങ്ങൾകൂടി നന്നായെഴുതാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അന്ന് ലഭിച്ചതിനെക്കാൾ മുപ്പതുമാർക്കെങ്കിലും കൂടുതൽ ലഭിക്കുമായിരുന്നു എന്നെനിക്കുറപ്പാണ്.


അക്കാലത്തെ  ചില പൊതുകാര്യങ്ങൾ 
സ്‌കൂൾ തുറക്കുന്നകാലം മഴക്കാലമായതയുകൊണ്ടു പലദിവസങ്ങളിലും ക്ലാസ്സുകളിൽ  കുട്ടികളുടെ  എണ്ണം നന്നേ കുറവായിരിക്കും. തോടുകൾ കടക്കാനാവാതെയും വഴികളിലെ മറ്റു പ്രതിബന്ധങ്ങളുമൊക്കെ അതിനു ഹേതുവാകാം. പലതരത്തിലുള്ള ഇല്ലായ്മകളുടെ കാലമാണല്ലോ മഴക്കാലം. ചിലപ്പോൾ അതുമൊരു കാരണമാകാം. ഓണാവധി കഴിഞ്ഞാൽപ്പിന്നെ സുവർണ്ണകാലമാണ്.  ഡിസംബർ ജനുവരി മാസങ്ങളിൽ   അദ്ധ്യാപകരും മുതിർന്ന ക്ലാസ്സ്കളിലെ ആണ്കുട്ടികളും എണ്ണത്തിൽ വളരെ കുറവാകും സ്കൂളിലെത്തുന്നത്. അതിനു കാരണം കുരുമുളകിന്റെ വിളവെടുപ്പാണ്. 

Thursday, May 28, 2020

ഈ കഠിനകാലവും എങ്ങോ മറഞ്ഞീടും

ഇനിയെത്ര മേഘങ്ങൾ പെയ്തൊഴിയാൻ
ഇനിയെത്ര വെയിൽപൂക്കൾ വാടിവീഴാൻ
എത്ര പൂക്കാലങ്ങൾ വന്നുപോകാൻ
എത്ര ഹേമന്തങ്ങൾ കനിയുതിർക്കാൻ
ഇനിയുമുണ്ടേതോ ശിശിരങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ
പ്രാലേയമന്ദസ്മിതം വിടർത്താൻ

എത്രയോ  പ്രളയങ്ങൾ നീന്തിക്കടന്നുനാം
എത്ര മഹാമാരികൾ കണ്ടറിഞ്ഞുനാം
എന്നിട്ടുമെന്നിട്ടുമീ ഭൂമിമാതാവിൻ
സ്നേഹകരപരിലാളനങ്ങളറിഞ്ഞില്ലേ
ഈ കഠിനകാലവും   എങ്ങോ മറഞ്ഞീടും
ഈ ദുരിതപർവ്വങ്ങളോർമ്മയായ് മാറീടും

ഇനിയുമീ ഭൂമിയിൽ പൂക്കൾ ചിരിക്കണം
മാരിവിൽചേലൊന്നു  മാനത്തുദിക്കണം
പക്ഷികൾ പാടണം, മയിൽ നൃത്തമാടണം
പുഴയാകെ നിറയണം സ്ഫടികതുല്യം ജലം
മാനത്തുകണ്ണികൾ നീന്തിത്തുടിക്കണം
പൊയ്കയിൽ മാൻപേട  കണ്ണാടിനോക്കണം

തിരിതാഴ്ത്തി മറയുവാൻ വെമ്പുമീ ഗ്രീഷ്മത്തിൻ
ചികുരഭാരത്തിന്റെ തുമ്പിൽനിന്നിറ്റുമീ   
 മൃദുവർഷരേണുക്കളിവിടിന്നു ചിതറവേ
പുലരുവാൻ വെമ്പുമൊരു നവസുപ്രഭാതത്തി-
ന്നിന്ദീവരപ്പൂക്കൾ പുഞ്ചിരി വിടർത്തവേ
തെളിയുന്നു ഹൃത്തിന്നിരുൾകോണിൽ പൊന്നൊളി.



Thursday, May 21, 2020

തീവണ്ടിയമ്മാവൻ

 ഇപ്പോൾ എത്ര ശാന്തമാണ് ഈ ലോകം മുഴുവൻ! പോകുന്ന വഴികളൊക്കെ സ്വച്ഛസുന്ദരം, എവിടെയും തിളങ്ങുന്ന പച്ചപ്പ്. തിരക്കില്ല, വായു,ഭൂ,ശബ്ദമലിനീകരണങ്ങളില്ല. നിറങ്ങൾ പൂശി, നിറയെ ആളുകളെയും കയറിപ്പോകുന്ന തന്റെ പ്രതിരൂപങ്ങളെ കാണാനേയില്ല. അവർ കടന്നുപോകുന്നതിനായി എവിടെയും കാത്തുകിടക്കേണ്ടതുമില്ല. തിരക്കിട്ടു പാഞ്ഞുനടന്നിരുന്ന മനുഷ്യജീവികളെയും എവിടെയും കാണാനില്ല. മറ്റു മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളുമൊക്കെ  യഥേഷ്ടം വിലസുന്നുണ്ട്. അവർക്കൊക്കെ ഒരു പുതുജീവൻ വന്നതുപോലെ.

എത്രയോ കാലമായി ഈ പ്രയാണം തുടങ്ങിയിട്ട്! മനുഷ്യർക്കാവശ്യമുള്ളതൊക്കെ ചുമന്ന് എത്ര കാതങ്ങളാണ് ഓടിത്തീർത്തിരിക്കുന്നത്! ഈ മനുഷ്യർ ശരിക്കും വളരെ വിചിത്രമായ ജീവികൾതന്നെ. സ്വയം നശിപ്പിക്കാൻ യാതൊരു മടിയുമില്ലാത്തവർ. ഒപ്പം ഈ ഭുമിയെത്തന്നെ അവർ നശിപ്പിക്കുന്നു. അവരുടെതന്നെ സൃഷ്ടിയായ  തനിക്ക് പോകേണ്ട ഈ വഴികൾപോലും മലമൂത്രവിസർജ്യങ്ങളും മറ്റു മാലിന്യങ്ങളുംകൊണ്ട്  അവരെത്ര വൃത്തിഹീനമാക്കുന്നു! എന്നിട്ട് ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ സുഖിമാന്മാരായി നടക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഇതാ കൊറോണ എന്നൊരു കുഞ്ഞൻജീവി അവരെയാകെ ഭീതിയിലാഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നുവത്രേ! ഒരുകണക്കിന് നന്നായി. ഇങ്ങനെയെങ്കിലും അവരൊരു പാഠം പഠിക്കുമല്ലോ.

പകൽ മാഞ്ഞു , രാവെത്തി . തളർച്ചയില്ലാതെ ഓടുകയാണ്. സമയാസമയങ്ങളിൽ അന്ന, ജല, ഔഷധാദികൾ സമയാസമയങ്ങിൽ നിയന്ത്രകർ തന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു ക്ഷീണമോ അസുഖങ്ങളോ ഒന്നുമില്ല. ഈ ഓട്ടത്തിലനുഭവിക്കുന്ന ആത്മഹർഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാനുമാവുന്നില്ല. മുന്നിൽ  പാളങ്ങൾ  അനന്തമായി നീണ്ടുകിടക്കുകയാണ്. നിർവിഘ്‌നം ഇങ്ങനെ കുതിച്ചുപായാൻ   പ്രത്യേകമൊരിമ്പമുണ്ട്. ... അതാ പാളത്തിൽ  ദൂരെയായിക്കാണുന്നു കുറേ  ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകൾ. അയ്യോ... ഭാണ്ഡങ്ങളല്ല, അവർ മനുഷ്യർതന്നെയാണ്, ഗാഢനിദ്രയിൽ. തന്റെ കാതുപൊട്ടുന്ന ശബ്ദംകേട്ടവർ ഉറക്കമുണർന്നു.. പക്ഷേ ഓടിമാറാൻ കഴിയുംമുമ്പ് അവർക്കുമേൽ താനോടിക്കയറുകയാണ്. അവരുടെ ജീവനെടുത്ത, ശരീരങ്ങളെ ഛിന്നഭിന്നമാക്കി...  അയ്യോ... ഇതെന്തൊരു ദുരന്തം!
അലറിക്കരയാനല്ലാതെ തീവണ്ടിയമ്മാവന്  ഒന്നും ചെയ്യാനായില്ല. സ്വയം നിശ്ചലമാവാൻ തനിക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലെന്ന് അമ്മാവൻ ആദ്യമായി ആഗ്രഹിച്ചുപോയി. മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ ഒന്നടങ്കം ശപിച്ചുപോയി. മനുഷ്യൻതന്നെയാണ് അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുവെന്ന് അവനെന്നാണിനി  മനസിലാക്കുക!