Tuesday, May 22, 2018

ഹാച്ചിക്കൊ

'ഹാച്ചിക്കോ'
വിശ്വസ്തനായൊരു ജാപ്പനീസ് നായയുടെ പേരാണിത്. ലോകത്തെവിടെയെങ്കിലും ഇത്രയേറെ ആരാധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള, ഇപ്പോഴും ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു നായയുണ്ടാകുമോ എന്നു സംശയം.
ഈ നായയെക്കുറിച്ചുള്ള സിനിമകൾ നിങ്ങളിൽ ചിലരെങ്കിലും കണ്ടിരിക്കും. (ജപ്പാനിൽമാത്രമല്ല, ഹോളിവുഡിൽപോലും അവനേക്കുറിച്ചുള്ള സിനിമകൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.)  അതു വെറുമൊരു കെട്ടുകഥയല്ല. ഒരു നായയും അവന്റെ യജമാനനും തമ്മിലുള്ള ഹൃദയബന്ധത്തിന്റെ  യഥാതഥമായ പുനരാവിഷ്കാരമാണ് .

1923 നവംബർ പത്തിനായിരുന്നു ഹാച്ചിക്കോയുടെ ജനനം. ജപ്പാന്റെ വടക്കൻപ്രദേശമായ അക്കിത്തയിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ  അകിടൈവ് എന്ന കൃഷിക്കാരന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വളർത്തുമൃഗങ്ങളിൽ എട്ടാമനായി അവന്റെ ജനനം .

ഹിഡസാബുരെ യുനോ ടോക്യോയിൽ ഇംപീരിയൽ  യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ  കാർഷികവിഭാഗത്തിലെ  ഒരു പ്രൊഫസ്സർ ആയിരുന്നു. അവിവാഹിതനായ അദ്ദേഹം അക്കിത്ത ഇനത്തിലെ ഒരു നായയെ ഓമനിച്ചുവളർത്താനാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അത്തരം നായകൾ അന്തസ്സുള്ള പെരുമാറ്റത്തിനുടമകളായിരിക്കും.   ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയാണ് ഹാച്ചിക്കോയുടെ കാര്യം അദ്ദേഹത്തെ അറിയിച്ചത്. ഹാച്ചിക്കോ പ്രൊഫസറുടെ ഓമനയാകാൻ താമസമുണ്ടായില്ല. സ്നേഹപൂർവ്വം അദ്ദേഹമവനെ ഹാച്ചി എന്നു വിളിച്ചു.  ഒരു യജമാനനും വളർത്തുനായയും തമ്മിലുള്ള ഹൃദയബന്ധത്തേക്കാൾ ഗാഢമായി വളർന്നു  അവരുടെ ആത്മബന്ധം. ഒരിക്കലും പിരിയാത്ത രണ്ടു സ്‌നേഹരൂപികൾ
ഇത്തിരി വളർന്നപ്പോൾ ഹാച്ചിക്കോ,  രാവിലെ  ജോലിക്കുപോകുന്ന പ്രൊഫസ്സറെ അനുഗമിക്കാൻ തുടങ്ങി. ടോക്യോയിലെ  ഷിബുയസ്റ്റേഷനിൽനിന്നു ട്രെയിൻ കയറുന്നതുവരെ അവൻ അദ്ദേഹത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിനിൽക്കും. വൈകുന്നേരം അദ്ദേഹം ജോലികഴിഞ്ഞു  വരുന്ന സമയമാകുമ്പോൾ അവൻ സ്റ്റേഷനിൽ കാത്തുനിൽക്കും. എല്ലാ ദിവസവും ഇതു തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു .
1925 മെയ് മാസം 21 )o തീയതി പതിവുപോലെ ഹാച്ചിക്കോ ഷിബുയസ്റ്റേഷനിൽ  പ്രൊഫസ്സറെ യാത്രയാക്കി. അദ്ദേഹം  തിരികെവരുന്നനേരത്ത്  അവനെത്തി കാത്തിരുന്നു. പക്ഷേ പ്രൊഫസ്സർ എത്തിയില്ല. ഹാച്ചി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിപ്പു തുടർന്നു.. തന്റെ യജമാനൻ ഇനിയൊരിക്കലും ഷിബുയസ്റ്റേഷനിൽ തന്റെ കാത്തിരിപ്പിനു മറുപടിയെന്നോണം വന്നണയുകയില്ലെന്നവൻ അറിഞ്ഞതേയില്ല. പെട്ടെന്നുണ്ടായ  സെറിബ്രൽ ഹെമറേജ്  അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവനെടുക്കുകയയിരുന്നു.

യൂനോയുടെ അപ്രതീക്ഷിതമായ മരണം  അനാഥനാക്കിയ  ഹാച്ചിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ   പ്രൊഫസറുടെ ഉദ്യാനപാലകൻ തയ്യാറായി. പക്ഷേ പ്രൊഫസ്സറോടു തോന്നിയിരുന്ന ഗാഢമായ ഹൃദയബന്ധം അവനു  പുതിയ യജമാനനോടുണ്ടായില്ല. ഹാച്ചി എന്നും രാവിലെ ഷിബുയ സ്റ്റേഷനിൽ പ്രൊഫെസ്സർ പോകുന്ന നേരത്തുണ്ടാകും. അദ്ദേഹം തിരികെയെത്തുന്ന നേരമാകുമ്പോൾ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ  നിറച്ചു കാത്തിരിക്കും. ഇതു നിത്യേന തുടർന്നു. സ്ഥിരമായി അവിടെ യാത്രചെയ്യുന്നവർക്ക് ഈ കാഴ്ച ഒരു കൗതുകമായിരുന്നു. അപൂർവ്വസുന്ദരമായൊരു സ്നേഹബന്ധത്തിന്റെ കരളലിയിക്കുന്ന കാഴ്ച ഒരുപാടുപേരുടെ  കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു. യാത്രക്കാരോ റെയിൽവേ ഉദ്യോഗസ്ഥരോ ഒരിക്കലും അവനെ ഉപദ്രവിക്കുകയോ പ്രകോപിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നുമില്ല.  1935 മാർച്ച് 8 ന് പന്ത്രണ്ടാം  വയസ്സിൽ ഈ ലോകത്തോടു വിടപറയുന്നതുവരെ ഹാച്ചി തന്റെ കാത്തിരിപ്പു തുടർന്നു.

1932 ൽ ഒരു പത്രപ്രവർത്തകനാണു ഹാച്ചിയുടെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഹൃദയസ്പൃക്കായ കഥ ഷിബുയ സ്റ്റേഷന്റെ പുറത്തേക്കെത്തിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം നൽകിയ പത്രവാർത്തയിലൂടെ ഹാച്ചിക്കോ എന്ന അക്കിത്ത നായ ജപ്പാനിലങ്ങോളമിങ്ങോളം പ്രസിദ്ധിയുടെ പടവുകൾ കയറി. ലോകത്തിന്റെ മറ്റുഭാഗങ്ങളിലേക്കും ഹാച്ചിക്കോയുടെ കഥ കടന്നുചെല്ലാൻ താമസമുണ്ടായില്ല. ലോകത്തിന്റെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽനിന്നു വിശ്വസ്തനായ ഹാച്ചിയെ ഒരുനോക്കുകാണാൻ ഷിബുയ സ്റ്റേഷനിൽ  സഞ്ചാരികളെത്തി.  അവനെ സ്നേഹംകൊണ്ടു  മൂടാൻ അവർ മത്സരിച്ചു.

1934 ൽ   ഹാച്ചിക്കോയുടെ ഒരു വെങ്കലപ്രതിമ ഷിബുയ സ്റ്റേഷന്റെ പുറത്ത്  അനാച്ഛാദനം ചെയ്യപ്പെട്ടു.  പ്രൗഢഗംഭീരമായ ആ ചടങ്ങിൽ ഹാച്ചിക്കോ ആയിരുന്നു മുഖ്യാതിഥി. രണ്ടാംലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് ഈ പ്രതിമ തകർക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും 1948 ൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.  .  1935 മാർച്ച് 8 )o  തീയതി ഹാച്ചിക്കോ  ഷിബുയ സ്റ്റേഷൻ പരിസരത്തു മരിച്ചുവീണു. പ്രൊഫസ്സർ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന ഒയാമ സെമിത്തേരിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശവകുടീരത്തോടുചേർന്നു  ഹാച്ചിയുടെ ഭൗതികശരീരവും സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടു. അവിടെത്തന്നെ അവന്റെ  സ്മാരകവും നിലകൊള്ളുന്നു . നീണ്ട ഒമ്പതു ദശാബ്ദങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ലോകത്തിന്റെ   ഹാച്ചിയോടുള്ള സ്നേഹത്തിനു ഒരുകുറവും വന്നിട്ടില്ല എന്നതിനു തെളിവാണ്  അവന്റെ വെങ്കലപ്രതിമയ്ക്കു  മുന്നിലുള്ള നീണ്ട ക്യൂ . പ്രതിമയോടു ചേർന്നുനിന്നു ഫോട്ടോ എടുക്കാനുള്ളവരുടേതാണത്. സന്ദർശകരുടെ  ഫോട്ടോ എടുത്തുകൊടുക്കാൻ സന്നദ്ധനായി ഒരാളെപ്പോഴും  അവിടെയുണ്ടാകും. ആയിരക്കണക്കിനാളുകൾ ദിനംപ്രതി ഇവിടെയെത്തി ചിത്രങ്ങ‌ൾ പകർത്തി മടങ്ങുന്നു.

ജപ്പാനിൽ  ഇന്നു പലയിടത്തും ഹാച്ചിയുടെ പ്രതിമകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് . അവന്റെ ഓർമ്മദിനങ്ങളിൽ ജപ്പാൻജനത ഈ പ്രതിമകൾക്കുസമീപം  ഒരു വീരപുരുഷനെന്നവണ്ണം സ്മരണാഞ്ജലികളർപ്പിച്ചു  മടങ്ങും.
ഈ അന്യാദൃശമായ സ്നേഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളും സിനികമകളും അനവധിയാണ്. ഹാച്ചിക്കോയുടെ സ്നേഹം അവയിലൂടെ ഈ ലോകമുള്ളകാലം അറിയപ്പെടും.
......മിനി മോഹനൻ



Wednesday, May 16, 2018

ദൈവം

അമ്പലത്തിൽ പോകാൻ അവൾക്കൊരിക്കലും തല്പര്യമില്ലയിരുന്നു. അവിടെ ദൈവമുണ്ടത്രേ! ഏതു ദൈവമാണ്?  ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടമില്ലാത്തൊരു ദൈവത്തെ അവൾക്കു വിശ്വാസമേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സിദ്ധാർത്ഥൻ സാർ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത് അവളുടെ മനസ്സിൽ പിന്നെയും കയറിവന്നു. ' മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിച്ച ഏറ്റവും  വലിയ നുണയാണ് ദൈവം." അതെ അതാണ് സത്യം. എങ്കിലും 'അമ്മ പറഞ്ഞതല്ലേ, അനുസരിച്ചില്ലെന്നു വേണ്ട.  വൈകുന്നേരം ജോലികഴിഞ്ഞെത്തിയയുടനെ കുളിച്ചു സാരിയൊക്കെയുടുത്തു കുറെ ദൂരെയുള്ള അമ്പലത്തിലേക്കു  പോയി.  അവിടെ മാത്രമേ തെക്കേഇന്ത്യക്കാരുടെ അമ്പലമുള്ളൂ . ഗണപതിയും അയ്യപ്പനും ഭഗവതിയും കൃഷ്ണനും ഒക്കെ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് . വളരെക്കുറഞ്ഞ സൗകര്യത്തിൽ സർപ്പപൂജയും നവഗ്രഹപൂജയും ഒക്കെയുണ്ടവിടെ.  വഴിപാടുകൾക്കു രസീതെടുത്തു. അതുകൊണ്ട്  ഇല്ലാത്ത ഭഗവൻ പ്രസാദിക്കുമെന്നു കരുതിയിട്ടൊന്നുമല്ല. പ്രസാദം വാങ്ങുമ്പോൾ ദക്ഷിണകൊടുക്കണമല്ലോ.  ആ തിരുമേനിമാരും ജീവിക്കേണ്ടേ. അവർക്കായി ചെയ്യാവുന്ന ചെറിയൊരു സഹായം- അത്രമാത്രം.
ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ നന്നേ വൈകി. പുറത്തുകടന്നപ്പോൾ ത്തന്നെ അമ്മയെ വിളിച്ചു അമ്പലത്തിൽ പോയകാര്യം പറഞ്ഞു. . ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷപിടിച്ചു താമസസ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോൾ സഹവാസികൾ എല്ലാവരും ഫ്ലാറ്റിലുണ്ട്. അവർ ആറുപേരാണ് ഒരു ഫ്ലാറ്റിൽ താമസിക്കുന്നത്. രാജ്യത്തിൻറെ പലഭാഗത്തുള്ളവർ. പലഭാഷകളും സംസ്കാരങ്ങളും ഉള്ളവർ. എങ്കിലും ഒരേകുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളെപ്പോലെ അവർ ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ രണ്ടുവര്ഷതിലധികമായി  സന്തോഷമായി കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നു. ഓരോരുത്തർ ഓരോ ദിവസങ്ങളിൽ ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കും. ഞായറാഴ്ച മിക്കവാറും പുറത്തുനിന്നെല്ലാവരും കഴിക്കും. അല്ലെകിൽ എല്ലാവരും ചേർന്നുണ്ടാക്കും. ശംബളം വളരെ കുറവായിരുന്നെങ്കിലും ഒന്നിച്ചുള്ള ആ ജീവിതം എല്ലാവിധത്തിലും ലാഭകരവും ഒപ്പം രസകരവും ആയിരുന്നു.

നാളെ വെളുപ്പിന് 4  30  നാണു അവൾക്കു പോകേണ്ട ട്രെയിൻ.  3 . 30 നു മൊബൈലിൽ അലാം സെറ്റ് ചെയ്‌തുവെച്ചു.  എങ്കിലേ സമയത്തു സ്റ്റേഷനിൽ എതാൻ കഴിയൂ. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞയുടനെ അവൾ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. പെട്ടിയൊക്കെ നേരത്തെതന്നെ റെഡിയാക്കി വെച്ചിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂർക്കാണ് പോകുന്നത്. മുംബൈയിലെ ജോലിയെക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി മെച്ചപ്പെട്ട ജോലിക്കുവേണ്ടിയുള്ളൊരു ഇന്റർവ്യൂ. വൈകുന്നേരത്തെ ട്രെയ്‌നുതന്നെ തിരികെപ്പോരുകയും ചെയ്യും.

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ മുറിയിലാകെ നേരിയ പുലരിവെളിച്ചം വീണുകിടന്നിരുന്നു . ഞെട്ടിപ്പോയി. സമയം അഞ്ചേമുക്കാൽ . അയ്യോ.. ഇന്നത്തെ യാത്ര..! വളരെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന ജോലി.. എല്ലാം വൃഥാവിലായല്ലോ..  മൊബൈൽ എന്താണ് അലാം അടിക്കാത്തതെന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അതു സൈലന്റ്  മോഡിൽ. ഇന്നലെ അമ്പലത്തിൽ പോയപ്പോൾ അവിടെവെച്ചു സൈലന്റ് മോഡിൽ ആക്കിയതാണ്. പിന്നെ മാറ്റാൻ മറന്നു. ഹും! ദൈവമാണത്രെ ദൈവം!. ഇന്നലെ അമ്പലത്തിൽ പോയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലായിരുന്നു.
നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മയും കുറേതവണ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതും കേട്ടില്ലല്ലോ.. ശ്ശോ! ഇനി അമ്മയോടെന്തുപറയും .. അമ്മയെ പെട്ടെന്ന് വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞു. ദൈവത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ മറന്നതുമില്ല.
ഞായറാഴ്ചയായതുകൊണ്ടു കൂടെയുള്ളവരെല്ലാവരും വളരെ വൈകിയാണുണർന്നത്. എല്ലാവരും ഓരോന്നു പറഞ്ഞു അവളെ  ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അവൾക്കു വളരെ നിരാശയായിരുന്നു. നല്ലൊരു ജോലികിട്ടിയാലേ കുടുംബത്തെ ഒന്നു രക്ഷപ്പെടുത്തിയെടുക്കാനാവൂ. അച്ഛനു നല്ല ചികിത്സകൊടുക്കണം. അനിയന്റേയും  അനിയത്തിയുടേയും  പഠിപ്പു പൂർത്തിയാക്കണം. ചോർന്നൊലിക്കുന്ന പഴയവീടൊന്നു പുതുക്കിയെടുക്കണം. പിന്നെ...

ബാക്കിയെല്ലാവരും സിനിമകാണാനും  ഭക്ഷണം കഴിക്കാനുമൊക്കെയായി പുറത്തുപോയപ്പപ്പോൾ അന്നാദ്യമായി അവൾ ഒപ്പം ചേർന്നില്ല. ഒറ്റയ്ക്കു  മുറിയിലിരുന്ന്   ടി വി ചാനലുകൾ മാറ്റിമാറ്റി സമയംപോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണു  ന്യൂസ്ചാനലിൽ ഫ്ലാഷ്ന്യൂസ് വന്നത് - മുംബൈയിൽ നിന്നു  ബാംഗ്ലൂർക്കു പോകുന്ന തീവണ്ടി പാളം തെറ്റി. ബോഗികൾ മറിഞ്ഞ് ഒട്ടേറെപ്പേർ മരിച്ചു. അനവധി യാത്രക്കാർ ഗുരുതരാവസ്ഥയിൽ .
 പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ വിളിക്കാനാണു  തോന്നിയത്..
" അമ്മേ. ദൈവം രക്ഷിച്ചു നമ്മളെ ..."


Wednesday, March 7, 2018

'ഹരിശ്രീ പത്താമുദയം' - അയൽവാസി ഒരു ദരിദ്രവാസി

 അയൽക്കാരിൽ  ദരിദ്രവാസിയായ ആരെങ്കിലും  എന്നെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നതായി എനിക്കോർമ്മയില്ല. എല്ലാവരുംതന്നെ  മാന്യരും സഹായമനഃസ്ഥിതിയുള്ളവരും നല്ലവരും ആയിരുന്നു. പക്ഷേ അബദ്ധങ്ങൾ ആർക്കും സംഭവിക്കാമല്ലോ. .. അങ്ങനെയൊരു കഥയാണിത് .
കല്യാണിൽ വന്നകാലത്തു ഞങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്ന ബിൽഡിംഗിൽ ഒരുപാടു മലയാളി കുടുംബങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലരോടൊക്കെ നല്ല അടുപ്പവും വച്ചുപുലർത്തിയിരുന്നു. ആറേഴുവർഷം അവിടെ  താമസിച്ചശേഷം ഞങ്ങൾ കുറച്ചു ദൂരെയുള്ള മറ്റൊരിടത്തേക്കു താമസം മാറി. ഒരുദിവസം പഴയ അയൽക്കാരിലൊരു ചേച്ചി ഫോണിൽ സംസാരിച്ചകൂട്ടത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ പുതിയ താമസസ്ഥലത്തേക്കു വരാനിരിക്കുകയാണെന്നു പറഞ്ഞു. വൈകിട്ടു ചേട്ടൻ വന്നപ്പോൾ ഞാനിക്കാര്യം പറഞ്ഞു. ഞായറാഴ്ച അവരെ വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിക്കാം, ഭക്ഷണമൊക്കെ കൊടുത്തുവിടാമെന്നു ഞങ്ങൾ തീരുമാനവുമെടുത്തു. അങ്ങനെ അവർ  വന്നു. ചേച്ചിയും ചേട്ടനും അവരുടെ മിടുക്കന്മാരായ രണ്ടാണ്മക്കളും. വളരെ സന്തോഷകരമായ ഒരു ദിവസമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കത്.

രാത്രി മടങ്ങിപ്പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളെ അടുത്ത ഞായറാഴ്ച  അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു. പക്ഷേ ദീപാവലി വെക്കേഷൻ തുടങ്ങിയതുകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞു നാട്ടിലേക്കു തിരിക്കും. മൂന്നാഴ്ച കഴിഞ്ഞേ മടങ്ങിവരൂ. അക്കാര്യമറിയിച്ചപ്പോൾ നാട്ടിൽനിന്നു മടങ്ങിയെത്തുന്ന ദിവസം അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു ചെല്ലണമെന്നായി. പിന്നൊരുദിവസമാകാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും അവർ നിർബ്ബന്ധമായിപ്പറഞ്ഞു അന്നുതന്നെ ചെല്ലണമെന്ന്. ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ സമ്മതിച്ചു. പോകാനിറങ്ങി താഴെയെത്തിയപ്പോഴും പറഞ്ഞു, മറന്നുപോകരുത്, തീർച്ചയായും വരണമെന്ന്.
ഞങ്ങൾ നാട്ടിൽ പോയി മടങ്ങിയെത്തിയത് ഒരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു. മൂന്നുമണിയായപ്പോൾ വീട്ടിലെത്തി. വീടുവൃത്തിയാക്കലും കുളിയും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് അടുത്തുള്ള കടയിൽ പോയി അത്യാവശ്യസാധനങ്ങളും ഒക്കെ വാങ്ങി. പക്ഷേ ഭക്ഷണം  കഴിക്കാൻ അവർ ക്ഷണിച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ടു ഒന്നും ഉണ്ടാക്കിയില്ല.  നാട്ടിൽനിന്നുകൊണ്ടുവന്ന സാധങ്ങളൊക്കെ കുറെയടുത്തു പായ്ക്ക് ചയ്തു ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ടേക്കു പുറപ്പെട്ടു. ഏഴുമണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളവിടെയെത്തിയത്. ചെന്നപ്പോഴേ ചേച്ചി ചായയുണ്ടാക്കിത്തന്നു. പിന്നെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കോ തയ്യാറെടുപ്പോ ഒന്നും അവിടെ കണ്ടില്ല. 'ചേച്ചി ഭക്ഷണമൊക്കെ നേരത്തെ തന്നെ തയാറാക്കിവെച്ചല്ലോ .. മിടുക്കി'.  എന്നു മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. ചായഗ്ലാസ്സുമായി ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടിയാണ് അടുക്കളയിലേക്കു പോയത് . അവിടെ നിന്നായി പിന്നെ വർത്തമാനം.
"മിനി ചോറൊക്കെ വെച്ചിട്ടായിരിക്കുമല്ലോ പോന്നത്..അല്ലേ ?"
പെട്ടെന്നൊരുനിമിഷം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായെങ്കിലും ഞാൻ വേഗം പറഞ്ഞു
"അതെ, അതെ."
ഞങ്ങളെ ക്ഷണിച്ചിരുന്ന കാര്യമേ അവർ മറന്നുപോയെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. കുറച്ചുസമയം കൂടി വർത്തമാനം പറഞ്ഞശേഷം ഞാൻ ചേട്ടനോട് പറഞ്ഞു ഇനി നമുക്ക് പോകാമെന്ന്. പെട്ടെന്നു ചേട്ടനും ഒന്നന്ധാളിച്ചു.
"ചോറൊക്കെ വെച്ചിട്ടല്ലേ പോന്നത്, പിന്നെന്താ ഇത്ര തിടുക്ക"മെന്നായി ചേച്ചി
"മോനു  രാവിലെ സ്‌കൂളിൽ പോകേണ്ടതല്ലേ.. ബാഗൊന്നും  അടുക്കിയിട്ടില്ല. യൂണിഫോം ഒന്നുകൂടി എടുത്തു തേച്ചുവെക്കണം.." ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങളിറങ്ങി.
വീട്ടിലെത്തി വേഗത്തിൽ  തക്കാളിസാദമുണ്ടാക്കി കഴിച്ചു.

'ഹരിശ്രീ പത്താമുദയ'ത്തിനായ് എഴുതിയ വിഷയാധിഷ്ഠിതഗാനം

ഓമനേ നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ളൊരോർമയിൽ 
എന്നെ  മറന്നു, ഞാനെല്ലാം മറന്നു 
വന്നു നീ ചാരത്തണയുന്ന നാളിനായ്
കണ്ണിമയ്ക്കാതെ ഞാൻ കാത്തിരിപ്പൂ 

അന്നു നീ ചാർത്തിയ ഹേമാംഗുലീയത്തിൻ
കാന്തിയിൽ ഞാൻ തീർത്ത പൊന്നിൻകിനാവുകൾ 
ഓമലാളേ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നെത്ര 
ചിത്രമനോഹരോദ്യാനങ്ങളിൽ  

മനസ്സിൽ നീ നിറയുന്നെൻ ജീവന്റെ താളമായ്
തഴുകുന്നു  ഹൃദയത്തിൽ പ്രണയകല്ലോലമായ്
വരിക നീ വേഗമെൻ ചാരത്തു പ്രിയസഖീ
ഒരു കുളിർകാറ്റുപോൽ തഴുകിത്തലോടുവാൻ 

Monday, February 26, 2018

അന്നൊക്കെ നമ്മൾ ചിരിച്ചതു
ഹൃദയം കൊണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്നു നമ്മൾ  ചിരിക്കുന്നതു വായകൊണ്ടു മാത്രം
അന്നൊക്കെ നമ്മൾ
 കരളുരുകി കരഞ്ഞിരുന്നു.
ഇന്നു നമ്മൾ കരയുന്നതു കണ്ണീരൊഴുക്കി മാത്രം.

Saturday, January 27, 2018

നേരുന്നു നന്മകൾ

നേരുന്നു നന്മകൾ
================
മറക്കുവതെങ്ങനെ നിന്നെ ഞാൻ പ്രിയസഖേ
മരണം വന്നെന്നെ വിളിക്കുവോളം
മനസ്സിൽ നീ എന്നെന്നും മങ്ങാത്ത താരമായ്
മിന്നിമിന്നിത്തതെളിഞ്ഞെന്നുമെന്നും
ഈ ലോകാവടിയിൽ എന്റെ പ്രതീക്ഷതൻ
മൊട്ടുകൾ പൂക്കളായ് മാറിയില്ല.
ഇത്രമേൽ നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നിട്ടും
എന്തിനായ് നീയെന്നെ കൈവെടിഞ്ഞു
മാനസം പൊട്ടിക്കരഞ്ഞിട്ടും നീയെന്റെ
കണ്ണുനീർ ഒരുവേള കണ്ടതില്ല.
കവിളിലൂടൊഴുകുന്ന കണ്ണീർ തുടയ്ക്കുവാൻ
കൈവിരൽ ഒരുമാത്ര നീണ്ടതില്ല.
നിൻപാദസേവചെയ്തെന്നെന്നും സ്നേഹിച്ചു
ജീവിതം പങ്കിടാനാഗ്രഹിച്ചു
മോഹിച്ചതില്ലഞാൻ മാളികവീട്ടിലെ
രാജസുഖങ്ങളതൊന്നുമൊന്നും
നീയുള്ള വള്ളിക്കുടിലെന്റെ  കൊട്ടാരം
എന്നുതാൻ തന്നെ നിനച്ചിരുന്നു
എന്നിട്ടും എന്നിലെ പ്രാണന്റെ പ്രാണനാം
പ്രിയസഖേ നീയെന്നെ കൈവെടിഞ്ഞു
കണ്ണീരിൻ കായലിൽ തള്ളിയിട്ടില്ലയോ
എന്നെ നീ നിർദ്ദയം , നിഷ്കരുണം
ഒരുപാടു കണ്ണീരൊഴുക്കിയെന്നാകിലും
ഇന്നെനിക്കില്ല പരാതിതെല്ലും
എന്നും നിനക്കായി നേരുന്നു നന്മകൾ
ജീവിതം പുഷ്കലമായിടട്ടെ ...




Thursday, January 18, 2018

അമളി

കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസകാലം .സ്റ്റഡി ലീവ് 'ആഘോഷിക്കാന്‍ 'വീട്ടില്‍ വന്ന സമയം.
അടുത്തുള്ള സ്കൂളിലെ ടീച്ചര്‍ വീട്ടില്‍ പേയിംഗ് ഗസ്റ്റ് ആയി താമസിച്ചിരുന്നു .ഒരു ദിവസം രാവിലെ 
അവരുടെ കൂടെ ദന്തഡോക്ടറെ കാണാന്‍ അമ്മ പുറപ്പെട്ടു .
ടീച്ചറുടെ പല്ലെടുക്കേണ്ടി വന്നാല്‍ കുറച്ചു താമസിച്ചേക്കുമെന്ന് മുന്നറിയിപ്പും തന്നിരുന്നു. 
വീട്ടിനുള്ളില്‍ ഒറ്റക്കിരിക്കാനുള്ള ധൈര്യക്കൂടുതല്‍ കൊണ്ട് പുസ്തകവുമെടുത്ത്‌ വാതിലടച്ചു ഞാന്‍ പുറത്തു വന്നിരുന്നു .കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞു.
"ഇവിടാരുമില്ലേ"ഒരു പ്രായം ചെന്ന ആളാണ്‌ 
"അമ്മ ഇവിടില്ല.എന്താ വേണ്ടത്"
"ഞാന്‍ ബാലാ ആശൂത്രീന്നു വരുകയാ.ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു പെട്ടന്നങ്ങോട്ടു ചെല്ലാന്‍. അത്യാവശ്യമാന്നാ പറഞ്ഞത്. ഇതും തന്നിട്ടുണ്ട് "
അയാള്‍ ഒരു തുണ്ടു കടലാസ് എന്നെ  ഏല്‍പ്പിച്ചു .
ഞാന്‍ നോക്കി 
'ശോഭന കൊല്ലരതു.വേഗം ഏതുക'എന്ന് അതില്‍ വളരെ വികൃതമായ അക്ഷരങ്ങളില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നു .ശോഭന എന്റെ അമ്മയാണ് .മനസ്സില്‍ ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടി .
എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എന്ത് പറ്റി
ഒന്നുമാലോചിക്കാന്‍ നേരമില്ല .അടുത്ത് തന്നെ താമസിക്കുന്ന ചിറ്റമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്കു ഒരോട്ടമായിരുന്നു.
ഒരു മലകയറി വേണം അവിടെയെത്താന്‍ .ഭാഗ്യത്തിന് അമ്മൂമ്മയും ചിറ്റപ്പനും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു 
സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല.കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ തന്നെ തുണ്ടുകടലാസ് അമ്മൂമ്മയെ ഏല്‍പ്പിച്ചു .എന്റെ ഓട്ടം കണ്ടു അന്തം വിട്ട വൃദ്ധനും പിന്നാലെ ഓടിക്കിതച്ചെത്തി. അദ്ദേഹമാണ് കാര്യം പറഞ്ഞത് .
ഒട്ടും താമസിച്ചില്ല,ചിറ്റപ്പന്‍ കവലയിലേക്കോടി ,വണ്ടി വിളിക്കാന്‍ .
താമസം വന്നില്ല, വണ്ടി വന്നു, അതില്‍ കുറെ ആള്‍ക്കാരും.
അമ്മൂമ്മയും ഞാനും കൂടി കയറി.
ഒന്നും പിടികിട്ടാതെ വൃദ്ധന്‍ വഴിയിലും നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .
വണ്ടിയില്‍ ചര്‍ച്ചകള്‍ നടന്നു .
"ശോഭന ചേച്ചിയ്ക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു?"ഓരോരുത്തരും ഓരോന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.എന്റെ ചെവിയില്‍ ഒന്നും കയറിയില്ല.
വണ്ടി ആശുപത്രിയിലെത്തി. ഡോക്ടര്‍ അത്യാവശ്യത്തിനു പുറത്തു പോയത്രേ.
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന നഴ്സ് മാ൪ ക്ക് ആ കുറിപ്പിനെക്കുറിചു ഒന്നുമറിയില്ല.
എന്നാല്‍ ദന്താശുപത്രിയില്‍ തന്നെ അന്വേഷിക്കമെന്നായി .
അവിടെയെത്തി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ 'കുഴപ്പമൊന്നുമുണ്ടായില്ല,പല്ലെടുത്ത ഉടനെ അവര്‍ മടങ്ങിയെന്നു' അറിഞ്ഞു 
വീണ്ടു ജീപ്പ് ബാലാ യിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ഡോക്ടര്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. 
ആള്‍ക്കാരെ ഒക്കെ കണ്ടു അദ്ദേഹം വല്ലാതെ ഭയപ്പെട്ടു .
തമിഴ്നാട്‌ സ്വദേശിയായ ഡോക്ടര്‍ തന്റെ വികല മലയാളത്തില്‍ കാര്യം പറഞ്ഞു.
അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ശോഭന എന്ന നേഴ്സ് കുറച്ചു ദിവസമായി എത്തിയിരുന്നില്ല.
ഉടനെ ജോലിക്കെത്തിയില്ലെങ്കില്‍ വേറെ ആളെ വെയ്ക്കുമെന്ന് പറയാന്‍ അവരെ വിളിപ്പിച്ചതാണ്.'ശോഭന, കൊല്ലാരത്ത് വീട് 'എന്നായിരുന്നു ഉദ്ദേശിച്ചത് .മലയാളഭാഷ അത്ര വശമില്ലാതതുകൊണ്ട് എഴുതിയത് അങ്ങനെ ആയിപ്പോയി.
ശോഭനയെ അന്വേഷിച്ച വൃദ്ധനോട് ഞങ്ങളുടെ വീട് ആരോ കാട്ടിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.
എനിക്കും അമ്മൂമ്മയ്ക്കും ആശ്വാസമായി.ബാക്കിഎല്ലാവര്‍ക്കും പറഞ്ഞു ചിരിക്കാനൊരു വകയും .