Tuesday, March 5, 2013

സന്ധ്യ ....


കരയാതെ കരയുന്ന മുഖമാണു  സന്ധ്യയ്ക്കു 
കൊഴിയുന്ന പൂവിന്റെ നിറമാണു സന്ധ്യയ്ക്കു 
പറയാത്ത വാക്കിന്റെ പൊരുളാണു  സന്ധ്യയ്ക്കു 
പാടാത്ത പാട്ടിന്റെ ശ്രുതിയാണു സന്ധ്യയ്ക്കു 

പകലിന്റെ വന്യമാം പ്രണയം മിടിക്കുന്ന 
ഹൃദയത്തിലേയ്കായ് കടന്നൊന്നു ചെല്ലാൻ 
കാലങ്ങളെത്രയോ കാത്തിരിക്കുന്നൊരീ 
ക്കദനക്കടലിന്റെ പുത്രിയാം കന്യക  

എത്തിപ്പിടിക്കാൻ  വിരൽത്തുമ്പു നീട്ടവേ 
എങ്ങോ മറഞ്ഞുപോം പകലങ്ങു ദൂരേയ്ക്
കനിവിന്റെ കതിരൊളി വീശാതെ കതിരോൻ 
കത്തിജ്വലിക്കുന്നു  പിന്നെയും പിന്നെയും 

അകലേയ്ക്ക് മാഞ്ഞുപോം പൊന്നൊളി നോക്കിയി-
ട്ടകമേ വിതുമ്പിക്കരയുന്ന സന്ധ്യയ്ക്കു 
കണ്ണീർ  തുടയ്ക്കുവാൻ കൈലേസുമായ് വരും
കൂരിരുട്ടിൻ പ്രിയതോഴിയാം രാപ്പെണ്ണ്‍ 

സഹതാപമുണ്ടെനിക്കവനോടു തെല്ലല്ല 
സന്ധ്യതൻ  നിർമ്മലപ്രേമത്തെയറിയുവാൻ 
അവനില്ല ഭാഗ്യമെന്നോർത്തു പോയീടുകിൽ 
അതിനായി ജന്മങ്ങളിനിയുമുണ്ടാകട്ടെ ...  


No comments:

Post a Comment