അന്തർമുഖൻ.
.
മൗനത്തിൻ ചിറകേറിപ്പറക്കും
എകാന്തപഥികൻ ഞാൻ !
ഉണ്മയുമുക്തിയുമില്ലാതേതോ
നിഴലായ് നീങ്ങും തുച്ഛൻ.
പുറമേയണിയും ലാളിത്യത്തിൻ
കുപ്പായത്തിന്നുള്ളിൽ
ഉണ്ടൊരു ഹൃദയം, ഉരുകിത്തിത്തീരാൻ
ആരോപങ്ങളിലെന്നും.
അറിയാമെന്നെയെനിക്കെന്നും, അതു
വാക്കിൻ പൊരുളാലല്ലാ
എന്നിൽ നിറയും മൂകതയാണെ-
ന്നാത്മാവിന്റെയഭിജ്ഞാനം.
യുദ്ധം
.
സമാധാനത്തിൻ്റെ അന്ത്യകൂദാശ എഴുതപ്പെടുന്ന
ദുഃഖമഹാകാവ്യം.
ആയുധങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനത്തിൽ
മനുഷ്യൻ മൗനിയാകുന്ന മഹാവേദി !
കണ്ണീരിന്റെ ഭാഷയും വേദനയുടെ സംഗീതവും
സിംഫണിയൊരുക്കുന്ന കച്ചേരി.
വീഴുന്ന ജഡങ്ങൾക്കുമേൽ ഉയരും പതാകകൾ -
വിജയിയും പരാജിതനും ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന ശൂന്യത.
ഒഴുകുന്ന രക്തപ്പുഴയിൽ
അമരുന്നു മർത്യജന്മം!
അവശേഷിക്കുന്നത് ദുഃഖം ഒന്നുമാത്രം.
പക്ഷി
.
ഒരു കുഞ്ഞു പാട്ടിനാലീപ്രപഞ്ചത്തിനെ
നീയുണർത്തുന്നു നിത്യം പുലർകാലേ
ഗഗനനീലിമതന്റെ ഗഹനമാം ശൂന്യതയിൽ
സുന്ദരചിത്രം ചമയ്ക്കുന്നു ചിറകിനാൽ.
മരശാഖിയിൽ മേവും ഒരുകൊച്ചുകൂട്ടിൽനി-
ന്നറിവിന്റെയമൃതകണങ്ങൾ നീ നുണയുന്നു.
അറിയുന്നു ഭൂമിയെ, അറിയുന്നു വാനിനെ,
അറിയുന്നു പാരിതിൻ ഗുപ്തവിത്തങ്ങളെ.
സ്നേഹമാമഗ്നിതന്നൂർജ്ജം പകർന്നു നീ
ആത്മധൈര്യത്തിന്റെ ആഴങ്ങളറിയുന്നു.
ഒടുവിൽ നിൻ തൂവൽപൂഞ്ചിറകിൻ കരുത്തിനാൽ
സ്വച്ഛന്ദജീവിതയാനം തുടങ്ങുന്നു
ഉയരങ്ങൾതേടി നീ പാറിപ്പറക്കവേ
എന്റെ കിനാക്കൾക്കും ചിറകുമുളയ്ക്കുന്നു
മനസ്സെന്ന നഭസ്സിന്റെയനന്തത തേടിയെൻ
കനവിന്റെ പക്ഷികൾ ചിറകടിച്ചുയരുന്നു.
